As[219] se mi nu den utneiten Knoop anneiht[220],
un so flink de Finger ehr geiht,
un se so neech bi mi steiht[221],
denk ick, wat kann dat sien[222], man to,
un ick gev ehr’n Söten[223], hallo, hallo.
Auk, har ick een weg, un dat wem Släg[224],
datt ick glieks dat Jammern kreeg[225],
do kiekt se mi ganz luri[226] an;
„häv ick wehdahn? min leve[227] Mann?“
„Ja,“ segg ick, un ganz sachen[228]