fat ick se üm, greep frischen Moot[229],

un nu güngt ja allns up eenmal got.

As se gung, seg ick: „Lütt Deern,

kumms ock mal weller[230] mit Nadel un Tweern?“

„Ja geern!“


Der Handkuß

von

Detlev von Liliencron.

Viere lang,