Herm. ( Aside. ) Wann ’s om end now een is! [ Aloud. ] Well, now, Judge, ich demand my rechta, un ich bin now entitled tzu judgment!

Judge. Halt a wennich. Wann ’s wohr is os du der Rip Van Winkle bisht, don setsht aw ’n bobbeer hawa we des doh—’n copy derfu. Now, husht so ’n bobbeer?

Rip. Bobbeer! Ich wase ’s net. Der Shquire Van Slaus hut mer geshter owet ’n bobbeer gevva un ich hob ’s doh in my inwendicher jacket sock ni g’shteckd—awra ich denk ich hob ’s ferlora. ( Feeling for it. ) Nay, nay, doh is ’s—des is ’s very same bobbeer. [ Gives it to the Judge, who reads it.

Judge. Yaw es is so—des is der Rip Van Winkle, des bobbeer doh prooft ’s. [ All gather round and shake hands with him.

Rip. Un now kenna se mich widder! Mer set doch now net maina os ’s si kent!

Herm. Der Rip Van Winkle levendich! Don bin ich ous g’shpeeld, uf g’used un obgawickled!

Gust.[ Without. ] Mauch plotz boova, mer cooma—’s kint will nochamohl dawdy sana!

Enter Gustaffe, with Lorrenna, Alice and Knickerbocker.

Lor. Oh my dawdy—my gooter olter dawdy!

[ Embraces Rip.