[322] Plut. Ti. Gracch. 8.
[323] Plut. l.c.
[324] Plut. l.c.
[325] Gell. i. 13. 10 Is Crassas a Sempronio Asellione et plerisque aliis historiae Romanae scriptoribus traditur habuisse quinque rerum bonarum maxima et praecipua: quod esset ditissimus, quod nobilissimus, quod eloquentissimus, quod jurisconsultissimus, quod pontifex maximus.
[326] Cic. Acad. Prior. ii. 5. 13 Duo … sapientissimos et clarissimos fratres, P. Crassum et P. Scaevolam, aiunt Ti. Graccho auctores legum fuisse, alterum quidem, ut videmus, palam; alterum, ut suspicantur, obscurius.
[327] Plut. Ti. Gracch. 9.
[328] App. Bell. Civ. i. 9 [Greek: esemnologaese peri tou Italikou genous]. The expression suggests the further question whether Gracchus intended Italians, as well as Romans, to benefit by his law. On this question see p. 115. But, whatever our opinion on this point, the widening of the issue by an appeal to Italian interests was natural, if not inevitable.
[329] App. l.c.
[330] Plut. Ti. Gracch. 9.
[331] App. Bell. Civ. i. 9; cf. Plut. Ti. Gracch. 8.