[1607] Dio Cass. xlix. 15 καὶ τὸ μήτε ἔργῳ μήτε λόγῳ τι ὑβρίζεσθαι· εἰ δὲ μή, τοῖς αὐτοῖς τὸν τοιοῦτό τι δράσαντα ἐνέχεσθαι οἶσπερ ἐπὶ τῷ δημάρχῳ ἐτέτακτο.

[1608] The additional rights granted to the Emperor in connexion with the Senate (see p. 348) assume a right of intercourse with it.

[1609] Dio Cass. liii. 17 (the tribunician power) δίδωσί σφισι τά τε γιγνόμενα ὑφ’ ἑτέρου τινός, ἂν μὴ συνεπαινῶσι, παύειν.

[1610] Tac. Ann. iii. 70 “recipi Caesar (Tiberius) inter reos vetuit ... perstititque intercedere”; xiv. 48 “credebaturque haud perinde exitium Antistio quam imperatori gloriam quaeri ut condemnatum a senatu intercessione tribunicia morti eximeret” (Nero).

[1611] ἀμύνειν (Dio Cass. li. 19); cf. Tac. Ann. i. 2 (of Augustus) “ad tuendam plebem tribunicio jure contentum.”

[1612] p. 340.

[1613] The statement of Suetonius (Aug. 27 “Recepit et morum legumque regimen aeque perpetuum”) is not borne out by the Monumentum Ancyranum or by Augustus’ titular designations.

[1614] Suet. Aug. 35; Mon. Anc. ii. 5 “consulari cum imperio lustrum solus feci.”

[1615] Dio Cass. lxvii. 4 τιμητὴς δὲ διὰ βίου πρῶτος δὴ καὶ μόνος καὶ ἰδιωτῶν καὶ αὐτοκρατόρων ἐχειροτονήθη.

[1616] ib. liii. 17 καὶ τοὺς μὲν καταλέγουσι καὶ ἐς τὴν ἱππάδα καὶ ἐς τὸ βουλευτικόν, τοὺς δὲ καὶ ἀπαλείφουσιν, ὅπῶς ἂν αὐτοῖς δόξῃ.