[1817] Cf. Dig. 1, 16, 4, 5 “imperator noster Antoninus Augustus ad desideria Asianorum rescripsit” (on the mode in which the proconsul should arrive at the province of Asia).
[1818] Gaius i. 5 “Constitutio principis est, quod imperator decreto vel edicto vel epistola constituit; nec unquam dubitatum est quin id legis vicem obtineat.” Cf. Ulpian in Dig. 1, 4, 1, 1 “Quodcumque ... imperator per epistulam et subscriptionem statuit vel cognoscens decrevit ... vel edicto praecepit, legem esse constat. Haec sunt quas vulgo constitutiones appellamus.”
[1819] Thus the soldier’s testament was created by a series of mandates: “divus Julius Caesar concessit ... divus Titus dedit: post hoc Domitianus: postea divus Nerva plenissimam indulgentiam in milites contulit: eamque et Trajanus secutus est et exinde mandatis inseri coepit caput tale. Caput ex mandatis, etc.” (Ulpian in Dig. 29, 1, 1).
[1820] Gell. xii. 13, 1 “Cum Romae a consulibus judex extra ordinem datus pronuntiare ... jussus essem.”
[1821] Dio Cass. li. 19 (in 30 B.C. it was decreed) τὸν Καίσαρα τήν τε ἐξουσίαν τὴν τῶν δημάρχων διὰ βίου ἔχειν ... ἔκκλητόν τε δικάζειν. It is probable that the last words only describe the establishment of the Princeps as a high court of voluntary jurisdiction. See Greenidge in Classical Review viii. p. 144.
[1822] p. 368.
[1823] Paulus in Dig. 5, 1, 58 “Judicium solvitur vetante eo qui judicare jusserat vel etiam eo qui majus imperium in eadem jurisdictione habet.” The veto in virtue of par potestas is here omitted on account of its disappearance in the time of Paulus (circa 200 A.D.). See Merkel Gesch. der klassischen Appellation ii. p. 19.
[1824] Tac. Ann. i. 75 “judiciis adsidebat in cornu tribunalis, ne praetorem curuli depelleret; multaque eo coram adversus ambitum et potentium preces constituta”; Dio Cass. lvii. 7 ἐπεφοίτα δὲ καὶ ἐπὶ τὰ τῶν ἀρχόντων δικαστήρια, καὶ παρακαλούμενος ὑπ’ αὐτῶν καὶ ἀπαράκλητος, καὶ ... ἔλεγεν ὅσα ἐδόκει αὐτῷ, ὡς πάρεδρος. The civil courts are here meant, or at least included; but it is possible that Tiberius may often have appeared in them as a self-constituted adviser, not as an authority to be appealed to; cf. Suet. Tib. 33 “magistratibus pro tribunali cognoscentibus plerumque se offerebat consiliarium; adsidebatque juxtim vel exadversum in parte primori.” According to Suetonius (l.c.) he exercised a similar influence over the jurisdiction of the quaestiones.
[1825] p. 178.
[1826] p. 382.