Ποιεῖσθαι. μέτρον δὲ λέγω τό δ’, ὃ μή σ’ ἀνιήσει.
Εἰθίζου δὲ δίαιταν ἔχειν καθάρειον, ἄθρυπτον.
Καὶ πεφύλαξό γε ταῦτα ποιεῖν, ὁπόσα φθόνον ἴσχει
Μὴ δαπανᾷν παρὰ καιρὸν, ὁποῖα καλῶν ἀδαήμων.
Μὴ δ’ ἀνελεύθερος ἴσθι· μέτρον δ’ ἐπὶ πᾶσιν ἄριστον.
Πρῆσσε δὲ ταῦθ’, ἅ σε μὴ βλάψῃ· λόγισαι δὲ πρὸ ἔργου.
ΤΕΛΕΑΌΤΗΣ.[231]
Μὴδ’ ὕπνον μαλακοῖσιν ἐπ’ ὄμμασι προσδέξασθαι,
Πρὶν τῶν ἡμερινῶν ἔργων τρὶς ἕκαστον ἐπελθεῖν·
Πῇ παρέβην; τὶ δ’ ἔρεξα; τὶ μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη;