Ὥστε σε μήτ’ ἄελπτ’ ἐλπίζειν, μήτε τι λήθειν.
Γνώσῃ δ’ ἀνθρώπους αὐθαίρετα πήματ’ ἔχοντας
Τλήμονας, οἵ τ’ ἀγαθῶν πέλας ὄντων οὔτ’ ἐσορῶσιν.
Οὔτε κλύουσι· λύσιν δὲ κακῶν παῦροι συνίσασι.
Τοίη μοίρα βροτῶν βλάπτει φρένας· οἱ δὲ κυλίνδροις
Ἄλλοτ’ ἐπ’ ἄλλα φέρονται ἀπείρονα πήματ’ ἔχοντες.
Λυγρὴ γὰρ συνοπαδὸς ἔρις βλάπτουσα λέληθε
Σύμφυτος· ἣν οὐ δεῖ προσάγειν, εἴκοντα δὲ φεύγειν.
Ζεῦ πάτερ, ἤ πολλῶν τε κακῶν λύσειας ἅπαντας.
Ἤ πᾶσιν δείξαις ὁίῳ τῷ δαίμονι χρῶνται.