p. 298: "Magica is a great occult wisdom; just as Reason is a great, open folly.... No armour avails against sorcery, for it wounds the inner man, the vital spirit.... Some magicians make an image in the shape of a man they intend [to harm], knock a nail into the sole of its foot, and the man is invisibly struck with lameness, until the nail is removed."

p. 307: "We ought to know, that we may convey the spirit of any man into an image, solely by faith and by our strong imagination.—No incantation is needed, and the ceremonies, drawing of circles, fumigations, seals, &c. &c. are mere humbug to mislead.—Homunculi and images are made, &c. &c. ... by which all the operations, powers and will of man are carried out.... The human heart is indeed so great a thing, that no one can express it: as God is eternal and imperishable, so also is the heart of man. If we men thoroughly recognised our heart, nothing would be impossible for us on earth.... Perfect imagination, coming from the stars (astris) arises from the heart."

p. 513: "Imaginatio is confirmed and rendered perfect by the belief that it really takes place: for every doubt injures the effect. Faith must confirm the imagination, for faith decides the will.... But just the fact that man does not always perfectly imagine, perfectly believe, causes acts to be called uncertain, which nevertheless may certainly and quite well exist." A passage from Campanella's book, "De sensu rerum et magia," may serve to elucidate this last sentence. Efficiunt alii ne homo possi futuere, si tantum credat: non enim potest facere quod non credit posse facere (l. iv. c. 18).

Agrippa von Nettesheim[310] speaks in the same sense. "Non minus subjicitur corpus alieno animo, quam alieno corpori;" and:[311] "Quidquid dictat animus fortissime odientis habet efficaciam nocendi et destruendi; similiter in ceteris, quæ affectat animus fortissimo desiderio. Omnia enim quæ tunc agit et dictat ex characteribus, figuris, verbis, gestibus et ejusmodi, omnia sunt adjuvantia appetitum animæ et acquirunt mirabiles quasdam virtutes, tum ab anima laborantis in illa hora, quando ipsum appetitus ejusmodi maxime invadit, tum ab influxa cœlesti animum tunc taliter movente."[312]—"Inest hominum animis virtus quædam immutandi et ligandi res et homines ad id quod desiderat, et omnes res obediunt illi, quando fertur in magnum excessum alicujus passionis, vel virtutis, in tantum, ut superet eos, quos ligat. Radix ejusmodi ligationis ipsa est affectio animæ vehemens et exterminata."

And likewise Jul. Cæs. Vanninus, "De admir. naturæ arcan." L. iv. dial. 5, § 435: "Vehementem imaginationem, cui spiritus et sanguis obediunt, rem mente conceptam realiter efficere, non solum intra, sed et extra."[313]

Just so Joh. Bapt. Van Helmont, who takes great pains to explain away as much as possible of the Devil's influence, in order to attribute it to the will. I quote a few passages from the voluminous collection of his works, Ortus Medicinæ:

Recepta injecta. § 12. Quum hostis naturæ (diabolus) ipsam applicationem complere ex se nequeat, suscitat ideam fortis desiderii et odii in saga, ut, mutuatis istis mentalibus et liberis mediis, transferat suum velle per quod quodque afficere intendit.[315] Quorsum imprimis etiam execrationes, cum idea desiderii et terroris, odiosissimis suis scrofis præscribit.—§ 13. Quippe desiderium istud, ut est passio imaginantis, ita quoque creat ideam, non quidem inanem, sed executivam atque incantamenti motivam.—§ 19. prout jam demonstravi, quod vis incantamenti potissima pendeat ab idea naturali sagæ.

De injectis materialibus. § 15. Saga, per ens naturale, imaginative format ideam liberam, naturalem et nocuam.... Sagæ operantur virtute naturali.... Homo etiam dimittit medium aliud executivum, emanativum et mandativum ad incantandum hominem; quod medium est Idea fortis desiderii. Est nempe desiderio inseparabile ferri circa optata.

De sympatheticis mediis. § 2. Ideæ scilicet desiderii, per modum influentiarum cœlestium, jaciuntur in proprium objectum, utcunque localiter remotum. Diriguntur nempe a desiderio objectum sibi specificante.

De magnetica vulnerum curatione. § 76. Igitur in sanguine est quædam potestas exstatica, quæ, si quando ardenti desiderio excita fuerit, etiam ad absens aliquod objectum, exterioris hominis spiritu deducenda sit: ea autem potestas in exteriori homine latet, velut in potentia; nec ducitur ad actum, nisi excitetur, accensa imaginatione ferventi desiderio, vel arte aliqua pari.—§ 98. Anima, prorsum spiritus, nequaquam posset spiritum vitalem (corporeum equidem), multo minus carnem et ossa movere aut concitare, nisi vis illi quæpiam naturalis, magica tamen et spiritualis, ex anima in spiritum et corpus descenderet. Cedo, quo pacto obediret spiritus corporeus jussui animæ, nisi jussus spiritum, et deinceps corpus movendo foret? At extemplo contra hanc magicam motricem objicies, istam esse intra concretum sibi, suumque hospitium naturale, idcirco hanc etsi magam vocitemus, tantum erit nominis detorsio et abusus, siquidem vera et superstitiosa magica non ex anima basin desumit; cum eadem hæc nil quidquam valeat, extra corpus suum movere, alterare aut ciere. Respondeo, vim et magicam illam naturalem animæ, quæ extra se agat, virtute imaginis Dei, latere jam obscuram in homine, velut obdormire (post prævaricationem), excitationisque indigam: quæ eadem, utut somnolenta, ac velut ebria, alioqui sit in nobis quotidie: sufficit tamen ad obeunda munia in corpore suo: dormit itaque scientia et potestas magica, et solo nutu actrix in homine.—§ 102. Satan itaque vim magicam hanc excitat (secus dormientem et scientia exterioris hominis impeditam) in suis mancipiis, et inservit eadem illis, ensis vice in manu potentis, id est sagæ. Nec aliud prorsus Satan ad homicidium affert, præter excitationem dictæ potestatis somnolentæ.—§ 106. Saga in stabulo absente occidit equum: virtus quædam naturalis a spiritu sagæ, et non a Satana, derivatur, quæ opprimat vel strangulet spiritum vitalem equi.—§ 139. Spiritus voco magnetismi patronos, non qui ex cœlo demittuntur, multoque minus de infernalibus sermo est; sed de iis, qui fiunt in ipso homine, sicut ex silice ignis; ex voluntate hominis nempe aliquantillum spiritus vitalis influentis desumitur, et id ipsum assumit idealem entitatem, tanquam formam ad complementum. Qua nacta perfectione, spiritus mediam sortem inter corpora et non corpora assumit. Mittitur autem eo, quo voluntas ipsum dirigit; idealis igitur entitas ... nullis stringitur locorum, temporum aut dimensionum imperiis, ea nec dæmon est, nec ejus ullus effectus; sed spiritualis quædam est actio illius, nobis plane naturalis et vernacula.—§ 168. Ingens mysterium propalare hactenus distuli, ostendere videlicet, ad manum in homine sitam esse energiam, qua, solo nutu et phantasia sua, queat agere extra se et imprimere virtutem aliquam, influentiam deinceps perseverantem, et agentem in objectum longissime absens.