(4) Sed opinio potius incerta; quod de Deo nefas credere judico.
(5) Aiunt enim non ideo quid esse eventurum quoniam id providentia futurum esse prospexerit; sed e contrario potius, quoniam quid futurum est, id divinam providentiam latere non possit.
(6) Eoque modo necessarium est hoc in contrariam relabi partem; neque enim necesse est contingere quæ providentur, sed necesse est quæ futura sunt provideri.
(7) Quasi vero quæ cujusque rei causa sit,
(8) Præscientiane futurorum necessitatis an futurorum necessitas providentiæ, laboretur.
(9) At nos illud demonstrare nitamur, quoquo modo sese habeat ordo causarum, necessarium esse eventum præscitarum rerum, etiam si præscientia futuris rebus eveniendi necessitatem non videatur inferre.
(10) Etenim si quispiam sedeat, opinionem quæ eum sedere conjectat veram esse necesse est: at e converso rursus,
(11) Si de quopiam vera sit opinio quoniam sedet eum sedere necesse est. In utroque igitur necessitas inest: in hoc quidem sedendi, at vero in altero veritatis.
(12) Sed non idcirco quisque sedet, quoniam vera est opinio: sed hæc potius vera est, quoniam quempiam sedere præcessit. Ita cum causa veritatis ex altera parte procedat, inest tamen communis in utraque necessitas.
(13) Similia de providentia futurisque rebus ratiocinari patet.