cum iīs īnsidiātī essent latrōnēs, [I, 22]; cum Numitor . . comparāret, [I, 30]; cum (as) Rōmae appropinquārent, [II, 15]; cum (while) . . cōntiōnem . . habēret, [II, 44]; Quī cum Rōmam vēnisset, [III, 2]. This form of temporal clause is extremely common.
H. CAUSAL CLAUSES[5]
1. Relative clause with the subjunctive:
quīppe quī cerneret ferrum ante oculōs micāns, accūsātiōnem dīmīsit, [XIII, 8]; cum in eam cīvitātem animadvertere dēcrēvisset quae (= cum ea) sibi adversāta fuisset, [XXVII, 37].
2. Cum with the subjunctive:
Cum vērō uxōrēs . . nōn habērent, lēgātōs circā vīcīnās gentēs mīsit, II, 3; cum sē invidiōsum . . vidēret, Vēientēs . . adversus Rōmānōs concitāvit, [IV, 55]; Cum . . facinora clandestīna fierent, Ancus carcerem . . aedificāvit, [V, 21-25].
3. Quod,[6] quia, quoniam, or quandō, with the indicative:
quia tribus impār erat, . . fugam capessīvit, [IV, 18]; quandōquidem . . pūgnāvistī, [XIII, 53]; quia nōn pāruistī, [XIII, 77].
4. Quod with the subjunctive:
cum sē invidiōsum apud cīvēs vidēret, quod bellum ūnō paucōrum certāmine fīnīsset, [IV, 55-56] (see note); Tarquinius fīlium . . quod in proeliō hostem percussisset, praetextā . . dōnāvit, [VI, 25-27].