Here, for the first time, such love appears as an end in life—as an object for which a man may well brave death:—
νῖφε, χαλαζοβόλει, ποίει σκότος, αἶθε, κεραύνου,
πάντα τὰ πορφύροντ’ ἐν χθονὶ σεῖε νέφη.
ἢν γάρ με κτείνῃς, τότε παύσομαι· ἢν δὲ μ’ ἀφῇς ζῆν,
καὶ διαθεὶς τούτων χείρονα, κωμάσομαι.
Anth. Pal. v. 64, 1-4.
Similar in spirit to this is the epigram in Anth. Pal. xii. 166:—
τοῦθ’ ὅ τι μοι λοιπὸν ψυχῆς, ὅ τι δή ποτ’, Ἔρωτες,
τοῦτό γ’ ἔχειν, πρὸς θεῶν, ἡσυχίην ἄφετε.