Judge. Mr. Knickerbocker!
Knick. Excuse mich—ich mane kæ insult tzu der Court—ich——
Judge. Un ich hob decide, Mr. Knickerbocker.
Knick. So, so, du husht decide. Well. Awer ich luss ’s net derbei. Ich nem ’n appeal on a haichery Court. Ich bin now ’n Semly mon, un wann de law is os so ’n klutz we du ’n Jusge si con don gæ ich nei for ’n hocher tox uf hemlock un gail pine!
[Exit in a rage.
Judge. Tzwansich yohr un ea dawg—sell is de exact tzeit according tzu dem bobbeer, un weil der Rip dode is con ar ’s aw net widderrufa——
Herm. Un de tzeit is so goot os ferflussa—yusht noch a pawr shtoond—un my case is so clear os ar si con.
Enter Gustaffe and Rip L. H.
Gust. Si net gons so orrick in a hurry! De tzeit is net gons uf—mer hen ols noch pawr shtoond, un doh is der Rip Van Winkle selwer un ar con des ding uf amohl settla.