The Man Caesar.

Fuisse traditur excelsa statura, colore candido, teretibus membris, ore paulo pleniore, nigris vegetisque oculis, valetudine prospera; nisi quod tempore extremo repente animo linqui atque etiam per somnum exterreri solebat. Armorum et equitandi 5 peritissimus, laboris ultra fidem patiens erat. In agmine nonnunquam equo, saepius pedibus anteibat, capite detecto, seu sol seu imber esset; longissimas vias incredibili celeritate confecit. In obeundis expeditionibus dubium cautior an audentior, 10 exercitum neque per insidiosa itinera duxit umquam nisi perspeculatus locorum situs. A Brundisio Dyrrachium inter oppositas classes hieme transmisit cessantibusque copiis, quas subsequi iusserat, cum ad accersendas frustra saepe misisset, 15 novissime ipse clam noctu parvulum navigium solus obvoluto capite conscendit, neque aut quis esset ante detexit aut gubernatorem cedere adversae tempestati passus est, quam paene obrutus fluctibus. Ne religione quidem ulla a quoquam incepto absterritus 20 umquam vel retardatus est. Cum immolanti aufugisset hostia, profectionem adversus Scipionem et Iubam non distulit. Prolapsus etiam in egressu navis, verso ad melius omine Teneo te, inquit, Africa.

Suetonius, Divus Iulius, 45, 57-59 (sel.)

4 animo linqui = he was subject to fainting-fits.

8 capite detecto, so Cyrus the Younger and Hannibal.

9 incredibili celeritate, cf. Cic. Ep. ad Att. viii. 9 hoc τέρας (= prodigy) horribili vigilantia, celeritate, diligentia est. Cf. also Napoleon the Great.

14 cessantibusque copiis = and when the troops delayed their coming. Caesar did not then know that Antonius had himself been attacked at Brundisium by a Pompeian fleet, and had shown great skill in baffling it, and forcing it to put to sea again. Once more Antonius set sail with 4 legions and 800 horsemen, and fortunately a strong S. wind carried him safely to the port of Lissus (N. of Dyrrachium).

18-19 gubernatorem . . . passus est.Quid times? Caesarem vehis!’ was Caesar’s famous exhortation to the pilot. (Florus.)

21-22 Cum . . . hostia: if the victim even tugged at the rope when being led to sacrifice, it was considered unfortunate, and hence a long slack rope was used. Cf. Juv. xii. 5 Sed procul extensum petulans (butting) quatit hostia funem.

24 According to Frontinus his words were ‘Teneo te, terra mater.’