[1453] Eadmer, Hist. Nov. 34. “Ibi etiam Wilfrido episcopo sancti David de Gualis quæ vulgo Dewi vocatur, ipsa hora reddidit episcopale officium, a quo, exigente culpa ejus, jam antea ipsemet illum suspenderat.” Was Wilfrith there in person? We shall hear of him again.
[1454] Flor. Wig. 1095. “Pallium … quod juxta condictum die dominica, quæ erat iv. idus Junii, ab eodem [Waltero] Cantuariam super altare Salvatoris delatum, ab Anselmo assumptum est, atque ab omnibus pro reverentia S. Petri suppliciter deosculatum.” The details come from Eadmer; the Chronicler tells only how Walter “þam arcebisceop Ansealme uppon Pentecosten, of þæs papan healfe Urbanus, his pallium geaf, and he hine underfeng æt his arcestole on Cantwarabyrig.”
[1455] I hardly know what to make of the words of Hugh of Flavigny (Pertz, viii. 475); “Adeo auctoritas Romana apud Anglos avaritia et cupiditate legatorum viluerat, ut eodem Albanense præsente et consentiente nec contradicente, immo præcipiente, Cantuariensis archiepiscopus fidelitatem beato Petro et papæ juraverat salva fidelitate domini sui regis.” One cannot conceive any time during the Cardinal’s visit in which Anselm could be called on to make any such oath either to Pope or King except at the time of his receiving the pallium; there may be some confusion with the promise mentioned in [p. 531].
[1456] This coincidence is noticed by Eadmer, Hist. Nov. 34.
[1457] Such is the pious belief of Florence; “Credi fas est, ipsum qui prius de hoc sæculo ad Deum migravit sollicitudinem egisse sui dilectissimi, quem in hoc sæculo reliquit, et ut quam citius simul ante Deum gauderent operam dedisse.”
[1458] Hugh of Flavigny, directly after the passage just quoted (Pertz, viii. 475), goes on to say, “Quæ res in tantum adoleverat, ut nullus ex parte papæ veniens honore debito exciperetur, nullus esset in Anglia archiepiscopus, episcopus, abbas, nedum monachus aut clericus, qui litteras apostolicas suscipere auderet, nedum obedire, nisi rex juberet.”
[1459] This is noticed by the Chronicler; “And se bisceop Waltear has on lande þæs geares syððan lange wunode, and man syððan þæt Romgesceot be him sende, swa man manegan gearan æror ne dyde.”
[1460] See N. C. vol. iv. p. 430.
[1461] Epp. iii. 35. “Vestra prudentia non ignorat quia nos duo nihil efficeremus, nisi regi suggestum esset, ut ejus assensu et auxilio ad effectum perduceretur quod disponeremus.” The military history which this letter casually opens to us, and of which we have no mention elsewhere, will come in the next chapter.
[1462] “Expecto reditum domini mei regis, et episcoporum et principum qui cum eo sunt, quatenus illi quæ agenda sunt, opportune et rationabiliter suggeramus.” So in the next letter (Epp. iii. 36) he says more distinctly that he would like to meet the Cardinal, “si congruo tempore factum esset, id est quando dominus meus rex, et episcopi, et principes hujus regni vobis præsentes aut propinqui erant.”