[1562] Ib. “Cum jam multi sperarent, quod hæc pax servitio Dei deberet militare, et attenti exspectarent aliquid magni pro emendatione Christianitatis ex regis assensu archiepiscopum promulgare.”

[1563] Eadmer, Hist. Nov. 37. “Ecce spei hujus et exspectationis turbatorias literas rex, a Gualis reversus, archiepiscopo destinat, mandans in illis se pro militibus quos in expeditionem suam miserat nullas ei nisi malas gratias habere, eo quod nec convenienter, sicut aiebat, instructi, nec ad bella fuerant pro negotii qualitate idonei.”

[1564] See N. C. vol. v. p. 372.

[1565] Eadmer, Hist. Nov. 37. “Præcepit ut paratus esset de his, juxta judicium curiæ suæ, sibimet rectitudinem facere, quandocumque sibi placeret inde eum appellare.”

[1566] Ib. “Licet jam olim sciverit se, eodem rege superstite, in Anglia Christo non adeo fructificaturum.”

[1567] Eadmer, Hist. Nov. 37. “Rogatus de subventione Christianitatis, nonnumquam solebat respondere se propter hostes quos infestos circumquaque habebat eo intendere non valere.”

[1568] Ib. “Jam tunc illum pace potitum cogitaverat super hac re convenire, et saltem ad consensum alicujus boni fructus exsequendi quibus modis posset attrahendo delinire.”

[1569] Ib. “Quod ille dinoscens, et insuper cuncta regalis curiæ judicia pendere ad nutum regis, nilque in ipsis nisi solum velle illius considerari certissime sciens, indecens æstimavit pro verbi calumnia placitantium more contendere, et veritatis suæ causam curiali judicio, quod nulla lex, nulla æquitas, nulla ratio, muniebat, examinandam introducere.” As I understand this, he does not decline the authority of the court; he simply determines to make no defence, and to leave things to take their course.

How far did the court deserve the character which Eadmer gives of it? At this stage of the constitution, we are met at every step by the difficulty of distinguishing between the greater curia regis, which was in truth the Witenagemót, and the smaller curia regis of the King’s immediate officials and counsellors, the successor of the Theningmannagemót (see N. C. vol. v. pp. 423, 878). Eadmer’s picture would, under Rufus, be true enough of the smaller body. The event at Rockingham had shown that it was not always true of the larger.

[1570] We read directly after (Eadmer, Hist. Nov. 37) what was expected to happen;—​“ut culpæ addictus, aut ingentem regi pecuniam penderet, aut ad implorandam misericordiam ejus, caput amplius non levaturus, se totum impenderet.” Anselm was determined to avoid the latter alternative.