[1591] Ib. 39. “Domine pater, scimus te virum religiosum esse ac sanctum, et in cælis conversationem tuam. Nos autem, impediti consanguineis nostris quos sustentamus et multiplicibus sæculi rebus quas amamus, fatemur, ad sublimitatem vitæ tuæ surgere nequimus, nec huic mundo tecum illudere.”
[1592] Ib. “Si volueris ad nos usque descendere, et qua incedimus via nobiscum pergere.”
[1593] Ib. “Si te ad Deum solummodo quemadmodum cœpisti tenere delegeris solus.”
[1594] Eadmer, Hist. Nov. 38. “Bene dixistis, Ite ergo ad dominum vestrum, ergo me tenebo ad Deum.”
[1595] Ib. “Unoquoque nostrum qui admodum pauci cum eo remansimus ad imperium illius singulatim sedente, et Deum pro digestione ipsius negotii interpellante.” There is something strange in this last word.
[1596] We here get a climax; “Sæpe diversis eum querelis exagitasti, exacerbasti, cruciasti.”
[1597] The wording is remarkable and subtle; “Cum tandem post placitum quod totius regni adunatione contra te apud Rockingeham habitum est, eum tibi sicut dominum tuum reconciliari sapienter peteres; et, adjutus meritis et precibus plurimorum pro te studiose intervenientium, petitioni tuæ effectum obtineres.”
[1599] Hist. Nov. 39. “Quibus opem credulus factus sperabat se de cætero quietum fore.”
[1600] Eadmer, Hist. Nov. 39. “Hanc pollicitationem, hanc fidem, en tu patenter egrederis, dum Romam, non expectata licentia ejus, te iturum minaris.”