[1601] Ib. “Tunc te ad judicium curiæ suæ præcepit sibi emendare, quod de re in qua non eras certus te perseveraturum, ausus fuisti eum totiens inquietare.”
[1602] Ib. “Dextram illius ex more assedit.” Here is the distinct mention of a custom which we have come across before.
[1603] Eadmer, Hist. Nov. 39. “Scio me spopondisse consuetudines tuas, ipsas videlicet quas per rectitudinem et secundum Deum in regno tuo possides, me secundum Deum servaturum.”
[1604] Ib. “Cum rex et principes sui cæca mente objicerent, ac jurisjurandi interjectione firmarent, nec Dei nec rectitudinis in ipsa sponsione ullam mentionem factam fuisse.”
[1605] Ib. 40. “Cum ad hæc illi summurmurantes contra virum capita moverent, nec tamen quid certi viva voce proferrent.”
[1606] Ib. “Cum fides quæ fit homini per fidem Dei roboretur, liquet quod eadem fides, si quando contraria fidei Dei admittit, enervatur.”
[1607] Hist. Nov. 40. “Tunc rex et comes de Mellento Robertus nomine, interrumpentes verba ejus, ‘O, O, dixerunt, prædicatio est quod dicit, prædicatio est: non rei de qua agitur ulla quæ recipienda sit a prudentibus ratio.’”
[1608] Ib. “Ipse inter ora perstrepentium, demisso vultu, mitis sedebat, et clamores eorum quasi surda aure despiciebat. Fatigatis autem eis a proprio strepitu, sedatoque tumultu, Anselmus ad verba sua remeat.”
[1609] Eadmer, Hist. Nov. 40. “His verbis præfatus comes indignando suburgens, ait, Eia, eia, Petro et papæ te præsentabis, et nos equidem non transibit quod scimus.” I can only guess at the meaning of these last words.
[1610] Eadmer, Hist. Nov. 40. “Ecce ibis. Veruntamen scias dominum nostrum pati nolle te exeuntem quicquam de suis tecum ferre.”