[33] ‘adsensio nostra erit in potestate’ Cic. Fat. 19, 43; ‘adsensio non [potest] fieri nisi commota viso; tamen id visum proximam causam [habet], non principalem’ ib. 18, 42; ‘[Zeno] adsensionem adiungit animorum, quam esse vult in nobis positam et voluntariam’ Cic. Ac. i 11, 40.

[34] διττὰς γὰρ εἶναι δόξας, τὴν μὲν ἀκαταλήπτῳ συγκατάθεσον, τὴν δὲ ὑπόληψιν ἀσθενῆ Stob. ii 7, 11 m (Pearson, Z. fr. 15): cf. Plut. Sto. rep. 47, 10.

[35] ‘opinationem autem volunt esse imbecillam adsensionem’ Cic. Tusc. disp. iv 7, 15; ‘opinio quae [est] imbecilla et cum falso incognitoque communis’ Cic. Ac. i 11, 41; so Sext. math. vii 151 (Arnim ii 90).

[36] Epict. Disc. i 21, 2.

[37] ib. i 18, 1; Sext. math. vii 416.

[38] ἔστι δὲ αἴσθησις ἀντίληψις τῶν αἰσθητῶν Nem. nat. hom. vii p. 175 M (Stein, Psych. ii 135).

[39] Cicero’s point of view appears to be that the mind-picture grasps the object: ‘[visum] cum acceptum iam et adprobatum esset, [Zeno] comprehensionem appellabat, similem eis rebus quae manu prehenderentur’ Cic. Ac. i 11, 41. See further Stein, Psych. ii 174, and R. D. Hicks, Stoic and Epicurean, p. 71.

[40] This view is expressed by Posidonius, who bases it on Plato’s Timaeus: ὡς τὸ μὲν φῶς ὑπὸ τῆς φωτοειδοῦς ὄψεως καταλαμβάνεται, ἡ δὲ φωνὴ ὑπὸ τῆς ἀεροειδοῦς ἀκοῆς, οὕτως ἡ τῶν ὅλων φύσις ὑπὸ συγγενοῦς ὀφείλει καταλαμβάνεσθαι τοῦ λόγου Sext. Emp. math. vii 93. See also below, § [266].

[41] ‘comprehensio facta sensibus et vera esse [Zenoni] et fidelis videbatur; non quod omnia, quae essent in re, comprehenderet, sed quia nihil quod cadere in eam posset relinqueret’ Cic. Ac. i 11, 42.

[42] Diog. L. vii 51; ‘quam multa vident pictores in umbris et in eminentia, quae nos non videmus!’ Cic. Ac. ii 7, 20.