[23] ‘sequuntur ea, quae non sensibus ipsis percipi dicuntur, sed quodam modo sensibus, ut haec: “illud est album, hoc dulce, canorum illud, hoc bene olens, hoc asperum.” animo iam haec tenemus comprehensa, non sensibus’ ib. 7, 21.
[24] οἱ Στωϊκοὶ τὰς μὲν αἰσθήσεις ἀληθεῖς, τῶν δὲ φαντασιῶν τὰς μὲν ἀληθεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς Aët. plac. iv 9, 4 (Arnim ii 78); ‘Zeno nonnulla visa esse falsa, non omnia [dixit]’ Cic. N. D. i 25, 70.
[25] φαντασία μὲν οὖν ἐστι πάθος ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενον, ἐνδεικνύμενον ἐν αὑτῷ καὶ τὸ πεποιηκός· ... καθάπερ γὰρ τὸ φῶς αὑτὸ δείκνυσι καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἐν αὐτῷ περιεχόμενα, καὶ ἡ φαντασία δείκνυσιν ἑαυτὴν καὶ τὸ πεποιηκὸς αὐτήν Aët. plac. iv 12, 1 (Arnim ii 54). The object which causes the φαντασία is technically called the φανταστόν, but also ὑπάρχον Sext. math. vii 426.
[26] διάκενος ἑλκυσμὸς Aëtius plac. iv 12, 4.
[27] ib. 12, 5.
[28] φάντασμα μὲν γάρ ἐστι δόκησις διανοίας, οἵα γίνεται κατὰ τοὺς ὕπνους Diog. L. vii 50.
[29] ‘visis [Zeno] non omnibus adiungebat fidem, sed iis solum quae propriam quandam haberent declarationem earum rerum quae viderentur’ Cic. Ac. i 11, 41; cf. § [105].
[30] On this point the controversy between Arcesilaus and Zeno hinged; see above, § [84].
[31] ‘necesse est animum perspicuis cedere’ Cic. Ac. ii 12, 38.
[32] ‘perspicuitas illa, quam diximus, satis magnam habet vim ut ipsa per sese ea quae sint nobis, ita ut sunt, indicet’ ib. 14, 45.