[63] ‘cetera autem similitudinibus [mens] constituit; ex quibus efficiuntur notitiae rerum, quas Graeci tum ἐννοίας tum προλήψεις vocant’ Cic. Ac. ii 10, 30. As to the possibility of distinguishing the two terms see Prof. Reid’s note.
[64] See notes to the next section.
[65] ‘rerum plurimarum obscuras necessarias intelligentias enudavit [qu. incohavit?], quasi fundamenta quaedam scientiae’ Cic. Leg. i 9, 26; ‘quae in animis imprimuntur, de quibus ante dixi, incohatae intelligentiae, similiter in omnibus imprimuntur’ ib. i 10, 30; ‘As to good and evil, beautiful and ugly ... and what we ought to do and what we ought not to do, who ever came into the world without having an innate idea of them?’ Epict. Disc. ii 11, 3.
[66] ὁ δὲ λόγος ... ἐκ τῶν προλήψεων συμπληροῦσθαι λέγεται κατὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα Aët. plac. iv 11, 4; περὶ δὲ τὴν δευτέραν ἑβδομάδα ἔννοια γίνεται καλοῦ τε καὶ κακοῦ ib. v 23, 1.
[67] ἡ δὲ κατάληψις γίνεται ... λόγῳ τῶν δι’ ἀποδείξεως συναγομένων, ὥσπερ τὸ θεοὺς εἶναι καὶ προνοεῖν τούτους Diog. L. vii 52; ‘collatione rationis boni notio facta est; cum enim ab iis rebus, quae sunt secundum naturam, ascendit animus collatione rationis, tum ad notionem boni pervenit’ Cic. Fin. iii 10, 33; ‘nobis videtur observatio collegisse et rerum saepe factarum inter se collatio: per analogian nostri intellectum et honestum et bonum iudicant. noveramus corporis sanitatem; ex hac cogitavimus esse aliquam et animi. noveramus corporis vires; ex his collegimus esse et animi robur’ Sen. Ep. 120, 4; ‘de bonis ac malis sensus non iudicat; quid utile sit, quid inutile, ignorat. non potest ferre sententiam, nisi in rem praesentem perductus est; ratio ergo arbitra est bonorum ac malorum’ ib. 66, 35.
[68] φυσικῶς δὲ νοεῖται δίκαιόν τι καὶ ἀγαθόν Diog. L. vii 53.
[69] For the classification as a sensation see above, § [146].
[70] οἱ Στωϊκοὶ τήνδε (sc. Aristotelis) τὴν κοινὴν αἴσθησιν ‘ἐντὸς ἁφὴν’ προσαγορεύουσι, καθ’ ἣν καὶ ἡμῶν αὐτῶν ἀντιλαμβανόμεθα Aët. plac. iv 8, 7; ‘quid de tactu, et eo quidem quem philosophi interiorem vocant aut doloris aut voluptatis?’ Cic. Ac. ii 7, 20. This feeling, if mistaken for the perception of an external object, is an ‘empty twitching’: φαντασία τῶν ἐν ἡμῖν παθῶν· ὃ δὴ κυριώτερον διάκενος ἑλκυσμὸς παρ’ αὐτοῖς καλεῖται Sext. math. vii 241 (Arnim ii 64). See further Hicks, Stoic and Epicurean, p. 110.
[71] ‘visa quaedam mitti a deo, velut ea quae in somnis videantur, quaeque oraculis auspiciis extis declarentur’ Cic. Ac. ii 15, 47.
[72] Arnim ii 93 and 95; ‘ars vero quae potest esse nisi quae non ex una aut duabus, sed ex multis animi perceptionibus constat?’ Cic. Ac. ii 7, 22; ‘ex quibus [perceptis] collatis inter se et comparatis artes quoque efficimus, partim ad usum vitae, partim ad oblectationem necessariis’ N. D. ii 59, 148.