[98] τὰ ἐννοήματά φασι μήτε τινὰ εἶναι μήτε ποιά, ὡσανεὶ δὲ τινὰ καὶ ὡσανεὶ ποιὰ φαντάσματα ψυχῆς Ar. Did. fr. 40 (Diels).

[99] οὔτε ἀληθεῖς οὔτε ψευδεῖς εἰσιν αἱ γενικαὶ [φαντασίαι] Sext. math. vii 246.

[100] ‘haec ... quae animo succurrunt, tanquam Centauri, gigantes, et quicquid aliud falsa cogitatione formatum habere aliquam imaginem coepit, quamvis non habeat substantiam’ Sen. Ep. 58, 15.

[101] οὐδὲν οὖν ἔτι δεῖ λέγειν τὸν χρόνον, τὸ κατηγόρημα, τὸ ἀξίωμα, τὸ συνημμένον, τὸ συμπεπλεγμένον· οἷς χρῶνται μὲν μάλιστα τῶν φιλοσόφων, ὄντα δὲ οὐ λέγουσιν εἶναι Plut. comm. not. 30, 12.

[102] See below, § [287].

[103] δοκεῖ δὲ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον, κ.τ.λ. Diog. L. vii 134.

[104] ib.; οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς δύο λέγοντες ἀρχάς, θεὸν καὶ ἄποιον ὕλην Sext. math. ix 11 (Arnim ii 301).

[105] ‘dicunt, ut scis, Stoici nostri, duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant, causam et materiam. materia iacet iners, res ad omnia parata, cessatura si nemo moveat; causa autem, id est ratio, materiam format et quocunque vult versat’ Sen. Ep. 65, 2; ‘universa ex materia et ex deo constant. deus ista temperat, quae circumfusa rectorem sequuntur. potentius autem est ac pretiosius quod facit, quod est deus, quam materia patiens dei’ ib. 23.

[106] ἄλλων δὲ καὶ ποιητικὴν μὲν αἰτίαν ἀπολειπόντων, ἀχώριστον δὲ ταύτην τῆς ὕλης, καθάπερ οἱ Στωϊκοί Syrianus Arist. met. (Arnim ii 308). ‘Stoici naturam in duas partes dividunt, unam quae efficiat, alteram quae se ad faciendum tractabilem praebeat. in illa prima esse vim sentiendi, in hac materiam; nec alterum sine altero [esse] posse’ Lact. Div. inst. vii 3.

[107] ‘neque enim materiam ipsam cohaerere potuisse, si nulla vi contineretur, neque vim sine ulla materia’ Cic. Ac. i 6, 24.