[17] Cicero gives a humorous comment on this contention: ‘περὶ δυνατῶν me scito κατὰ Διόδωρον κρίνειν; quapropter si venturus es, scito necesse esse te venire: sin autem non es, τῶν ἀδυνάτων est te venire. nunc vide, utra te κρίσις magis delectet, Χρυσιππείαne, an haec, quam noster Diodotus non concoquebat. sed de his etiam rebus, otiosi cum erimus, loquemur; hoc etiam κατὰ Χρύσιππον δυνατόν est’ ad Fam. ix 4.
[18] Aët. plac. i 27, 5.
[19] ib. i 28, 3.
[20] εἱμαρμένη ἐστὶν ὁ τοῦ κόσμου λόγος ib.
[21] ἤ, λόγος τῶν ἐν τῷ κόσμῳ προνοίᾳ διοικουμένων Aët. plac. i 28, 3.
[22] ἢ λόγος καθ’ ὃν τὰ μὲν γεγονότα γέγονε, τὰ δὲ γινόμενα γίνεται, τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται ib.
[23] ‘ex quo fieri, ut quae secundum fatum sunt etiam ex providentia sint, eodemque modo quae secundum providentiam ex fato, ut putat Chrysippus. alii vero, quae quidem ex providentiae auctoritate, fataliter quoque provenire, nec tamen quae fataliter ex providentia, ut Cleanthes’ Chalc. in Timaeum 144 (Arnim ii 933).
[24] ‘Chrysippus ... deum dicit esse ... fatalem vim et necessitatem rerum futurarum’ Cic. N. D. i 15, 39.
[25] ‘a te dictum est anum fatidicam πρόνοιαν a Stoicis induci, id est providentiam. quod eo errore dixisti, quod existimas ab his providentiam fingi quasi quandam deam singularem, quae mundum omnem gubernet et regat. plene autem et perfecte sic dici existimato, providentia deorum mundum administrari’ ib. ii 29, 73 and 74.
[26] Χρύσιππος καὶ Ζήνων ὑπέθεντο ... διὰ πάντων διήκειν τήν πρόνοιαν αὐτοῦ Hippolyt. Philos. 21, 1 (Arnim i 153).