[67] ‘Zeno [deum nuncupat] naturalem divinamque legem’ Lact. Div. inst. i 5, 20.

[68] ἄλλοι δέ τινες τῶν ἀρχαιοτέρων Στωϊκῶν τὸν ὀρθὸν λόγον κριτήριον ἀπολείπουσιν, ὡς ὁ Ποσειδώνιος ἐν τῷ περὶ κριτηρίου φησί Diog. L. vii 54 (quoting Diocles Magnes). It is much disputed who the authorities are to which Posidonius here refers.

[69] ‘Zeno naturalem legem divinam esse censet eamque vim obtinere recta imperantem prohibentemque contraria’ Cic. N. D. i 14, 36.

[70] τὸ δὲ τέλος ὁ μὲν Ζήνων οὕτως ἀπέδωκε, τὸ ὁμολογουμένως ζῆν· τοῦτο δ’ ἐστὶ καθ’ ἕνα λόγον καὶ σύμφωνον ζῆν, ὡς τῶν μαχομένως ζώντων κακοδαιμονούντων Stob. ii 7, 6 a. ‘summum bonum, quod cum positum sit in eo, quod ὁμολογίαν Stoici, nos appellemus convenientiam’ Cic. Fin. iii 6, 21.

[71] εὐδαιμονία δ’ ἐστὶν εὔροια βίου Stob. ii 7, 6 e.

[72] See note 70 above.

[73] See below, § [322].

[74] For a fuller treatment see below, §§ [319-321].

[75] οὐχὶ καὶ Ζήνων τούτοις (sc. Peripateticis) ἠκολούθησεν ὑποτιθέμενοις στοιχεῖα τῆς εὐδαιμονίας τὴν φύσιν καὶ τὸ κατὰ φύσιν; Plut. comm. not. 23, 1; ‘Fin. iv 16, 45.

[76] τὰ μὲν [οὖν] πολλὴν ἔχοντα ἀξίαν προηγμένα λέγεσθαι, τὰ δὲ πολλὴν ἀπαξίαν ἀποπροηγμένα, Ζήνωνος ταύτας τὰς ὀνομασίας θεμένου πρώτου τοῖς πράγμασι Stob. ii 7, 7 g; see also below, § [320].