[NOTE C.] [text]
This and some other extracts, from books not to be found at Oxford, were kindly copied for me by my late friend, E. Deutsch, of the British Museum.
“Georgii Pachymeris Michael Palæologus, sive Historia rerum a M. P. gestarum,” ed. Petr. Possinus. Romæ, 1666.
Appendix ad observationes Pachymerianas, Specimen Sapientiæ Indorum veterum liber olim ex lingua Indica in Persicam a Perzoe Medico: ex Persica in Arabicam ab Anonymo: ex Arabica in Græcam a Symeone Seth, a Petro Possino Societ. Iesu, novissime e Græca in Latinam translatus.
“Huic talia serio nuganti haud paulo cordatior mulier. Mihi videris, Sponse, inquit, nostri cujusdam famuli egentissimi hominis similis ista inani provisione nimis remotarum et incerto eventu pendentrum rerum. Is diurnis mercedibus mellis ac butyri non magna copia collectâ duobus ista vasis e terra coctili condiderat. Mox secum ita ratiocinans nocte quadam dicebat: Mel ego istud ac butyrum quindecim minimum vendam denariis. Ex his decem Capras emam. Hæ mihi quinto mense totidem alias parient. Quinque annis gregem Caprarum facile quadringentarum confecero. Has commutare tunc placet cum bobus centum, quibus exarabo vim terræ magnam et numerum tritici maximum congeram. Ex fructibus hisce quinquennio multiplicatis, pecuniaæ scilicet tantus existet modus, ut facile in locupletissimis numerer. Accedit dos uxoris quam istis opibus ditissiman nansciscar. Nascetur mihi filius quem jam nunc decerno nominare Panealum. Hunc educabo liberalissime, ut nobilium nulli concedat. Qui si ubi adoleverit, ut juventus solet, contumacem se mihi præbeat, haud feret impune. Baculo enim hoc illum hoc modo feriam. Arreptum inter hæc dicendum lecto vicinum baculum per tenebras jactavit, casuque incurrens in dolia mellis et butyri juxta posita, confregit utrumque, ita ut in ejus etiam os barbamque stillæ liquoris prosilirent; cætera effusa et mixta pulveri prorsus corrumperentur; ac fundamentum spei tantæ, inopem et multum gementem momento destitueret.” (Page 602.)
[NOTE D.] [text]
“Directorium Humanæ Vitæ alias Parabolæ Antiquorum Sapientum,” fol. s. l. e. a. k. 4 (circ. 1480?): “Dicitque olim quidam fuit heremita apud quendam regem. Cui rex providerat quolibet die pro sua vita. Scilicet provisionem de sua coquina et vasculum de melle. Ille vero comedebat decocta, et reservabat mel in quodam vase suspenso super suum caput donec esset plenum. Erat autem mel percarum in illis diebus. Quadam vero die: dum jaceret in suo lecto elevato capite, respexit vas mellis quod super caput ei pendebat. Et recordatus quoniam mel de die in diem vendebatur pluris solito seu carius, et dixit in corde suo. Quum fuerit hoc vas plenum: vendam ipsum uno talento auri: de quo mihi emam decem oves, et successu temporis he oves facient filios et filias, et erunt viginti. Postea vero ipsis multiplicatis cum filiis et filiabus in quatuor annis erunt quatuor centum. Tunc de quibuslibet quatuor ovibus emam vaccam et bovem et terram. Et vaccæ multiplicabuntur in filiis, quorum masculos accipiam mihi in culturam terre, præter id quod percipiam de eis de lacte et lana, donec non consummatis aliis quinque annis multiplicabuntur in tantum quod habebo mihi magnas substantias et divitias, et ero a cunctis reputatus dives et honestus. Et edificabo mihi tunc grandia et excellentia edificia pre omnibus meis vicinis et consanguinibus, itaque omnes de meis divitiis loquantur, nonne erit mihi illud jocundum, cum omnes homines mihi reverentiam in omnibus locis exhibeant. Accipiam postea uxorem de nobilibus terre. Cumque eam cognovero, concipiet et pariet mihi filium nobilem et delectabilem cum bona fortuna et dei beneplacito qui crescet in scientia virtute, et relinquam mihi per ipsum bonam memoriam post mei obitum et castigabo ipsum dietim: si mee recalcitraverit doctrine; ac mihi in omnibus erit obediens, et si non: percutiam eum isto baclo et erecto baculo ad percutiendum percussit vas mellis et fregit ipsum et defluxit mel super caput ejus.”