Victorinus thus speaks of its nature:
[Keil. v. VI. p. 32.] H quoque inter litteras obviam grammatici tradiderunt, eamque adspirationis notam cunctis vocalibus praefici; ipsi autem consonantes tantum quattuor praeponi, quotiens graecis nominibus latina forma est, persuaserunt, id est c, p, r, t; ut chori, Phyllis, rhombos, thymos; quae profundo spiritu, anhelis faucibus, exploso ore, fundetur.
By the best authorities h was looked upon as a mere mark of aspiration. Victorinus says that Nigidius Figulus so regarded it:
[Mar. Vict. I. iv. 5.] Idem (N. F.) h non esse litteram, sed notam adspirationis tradidit.
There appears to have been the same difference of opinion and usage among the Romans as with us in the matter of sounding the h.
Quintilian says that the fashion changed with the age:
[Quint. I. v. 19, 20, 21.] Cujus quidem ratio mutata cum temporibus est saepius. Parcissime ea veteres usi etiam in vocalibus, cum oedus vicosque dicebant, diu deinde servatum ne consonantibus aspirarent, ut in Graecis et in triumpis; erupit brevi tempore nimius usus, ut choronae, chenturiones, praechones, adhuc quibusdam inscriptionibus maneant, qua de re Catulli nobile epigramma est. Inde durat ad nos usque vehementer, et comprehendere, et mihi, nam mehe quoque pro me apud antiquos tragoediarum praecipue scriptores in veteribus libris invenimus.
In the epigram above referred to Catullus thus satirizes the excessive use of the aspirate:
[Catullus lxxxiv.]
Chommoda dicebat, si quando commoda vellet