[Keil. v. IV. p. 220.] Praeterea vim naturamque i litterae vocalis plenissime debemus cognoscere, quod duarum interdum loco consonantium ponatur. Hanc enim ex suo numero vocales duplicem litteram mittunt, ut cetera elementa litterarum singulas duplices mittunt, de quibus suo disputavimus loco. Illa ergo ratione i littera duplicem sonum designat, una quamvis figura sit, si undique fuerit cincta vocalibus, ut acerrimus Aiax, et
“Aio te, Eacida, Romanos vincere posse.”
Again in the commentaries on Donatus we find:
[Keil. v. IV. p. 421.] Plane sciendum est quod i inter duas posita vocales in una parte orationis pro duabus est consonantibus, ut Troia.
Priscian tells us that earlier it was, as we know, the custom to write two i’s:
[Keil. v. III. p. 467.] Antiqui solebant duas ii scribere, et alteram priori subjungere, alteram praeponere sequenti, ut Troiia, Maiia, Aiiax.
And Quintilian says:
[Quint. I. iv. II.] Sciat etiam Ciceroni placuisse aiio Maiiamque geminata i scribere.
This doubling of the sound of i, natural, even unavoidable, between vowels, gives us the consonant effect (as vowel, uniting with the preceding, as consonant, introducing the following, vowel).
K has the same sound as in English.