—Se dóu couvènt passes li porto,
Tóuti li mounjo trouvaras
Qu’à moun entour saran pèr orto,
Car en susàri me veiras!
—O Magali, se tu te fas
La pauro morto,
Adounc la terro me farai,
Aqui t’aurai!
—Aro coumence enfin de crèire
Que noun me parles en risènt.
Vaqui moun aneloun de vèire
Per souvenènço, o bèu jouvènt!
—O Magali, me fas de bèn!...
Mai, tre te vèire,
Ve lis estello, o Magali,
Coume an pali!
SOULOMI.
SUS LA MORT DE LAMARTINE.
Quand l’ouro dóu tremount es vengudo pèr l’astre,
Sus li mourre envahi pèr lou vèspre, li pastre
Alargon sis anouge e si fedo e si can;
E dins li baisso palunenco
Lou grouün rangoulejo en bramadisso unenco:
“Aquéu soulèu èro ensucant!”
Di paraulo de Diéu magnanime escampaire,
Ansin, o Lamartine, o moun mèstre, o moun paire,
En cantico, en acioun, en lagremo, en soulas,
Quand aguerias à noste mounde
Escampa de lumiero e d’amour soun abounde,
E que lou mounde fuguè las,
Cadun jitè soun bram dins la nèblo prefoundo,
Cadun vous bandiguè la pèiro de sa foundo,
Car vosto resplendour nous fasié mau is iue,
Car uno estello que s’amosso,
Car un diéu clavela, toujour agrado en foço,
E li grapaud amon la niue....
E’m’acò, l’on veguè de causo espetaclouso!
Eu, aquelo grand font de pouësio blouso
Qu’avié rejouveni l’amo de l’univers,
Li jóuini pouèto riguèron
De sa malancounié proufetico, e diguèron
Que sabié pas faire li vers.