Τεταρταιους μεν ουν φασιν απο του μυχου της μεγαλης Συρτεως τους κατ᾽ αυτο μαλακως βαδιζοντας ως επι χειμερινας ανατολας αφικνεισθαι. Εστι δε ο τοπος ουτος εμφερης τω Αμμονι, φοινικοτροφος τε και ευυδρος.—Lib. xvii. p. 838.
Procopius also (de Ædificiis, lib. v.) makes Augila four days’ journey from Borium, (the Borium Oppidum, at the bottom of the Gulf.)
[13]Ουτο μεν μεχρι της Τριτωνιδος λιμνης απ᾽ Αιγυπτου νομαδες εισι κρεοφαγοι τε και γαλακτοποται Λιβυες· και θηλεων τε βοων ουτοι γευομενοι, &c.—Melp. ρπςʹ.
[14]Melp. ρπζ.—Sallust has observed of this coast and its inhabitants:—
“Mare sævum, importuosum. Ager frugum fertilis, bonus pecori, arbori infecundus: cœlo, terraque penuria aquarum: genus hominum salubri corpore, velox, patiens laborum: plerosque senectus dissolvit, nisi qui ferro, aut a bestiis interiere. Nam morbus haud sæpe quenquam superat, ad hoc malefici generis plurima animalia.”—(Bell. Jugurth. § 17.)
This account agrees very well with that of Herodotus; but the description which Sallust afterwards gives of the country where the Philænean altars were placed, conveys too much the idea of a flat sandy plain.
[15]That is, on the surface; for in most sandy deserts water may be found by digging.
[16]Ουτοι μεν ὁι παραθαλασσιοι των Νομαδων λιβυων ειρεαται. υπερ δε τουτων, ες μεσογαιαν, η θηριωδης εστι λιβυη· υπερ δε της θηριωδεος οφρυη ψαμμης κατηκει, παρατεινουσα απο θηβεων των Αιγυπτιεων επι Ηρακληιας στηλας. (Melp. ρπαʹ.)
[17]Strabo seems to place the Nasamones farther inland, whither they were probably driven by the Cyreneans subsequent to the account of Herodotus.
Την δε υπερκειμενην εν βαθει χωραν της Συρτεως και της Κυρηναιας κατεχουσιν ὁι Λιβυες παραλυπρον και αυχμηραν· πρωτον μεν ὁι Νασαμωνες, επειτα ψυλλοι και τινες γαιτουλοι, επειτα Γαραμαντες· (Lib. 17. p. 838.)