In A.D. 57 Seneca was consul suffectus (Ulpian, Dig. xxxvi. 1). In A.D. 58 he brought about the downfall of the former delator, P. Suillius. Cf. Tac. Ann. xiii. 42, ‘Variis deinde casibus iactatus et multorum odia meritus reus, haud tamen sine invidia Senecae damnatur. Is fuit P. Suillius.’ Seneca is thought to have been implicated in Agrippina’s murder in A.D. 59. He wrote to the Senate for Nero an account of her death.

Tac. Ann. xiv. 7 (Nero says after the fruitless attempt of Anicetus to kill Agrippina), ‘Quod contra subsidium sibi nisi quid Burrus et Seneca expedirent? Quos statim acciverat, incertum an aperiens, et ante ignaros. Igitur longum utriusque silentium, ne inriti dissuaderent; an eo descensum credebant, ut, nisi praeveniretur Agrippina, pereundum Neroni esset? Post Seneca, hactenus promptius, ut respiceret Burrum, ac sciscitaretur an militi imperanda caedes esset. (Ch. 11) Ergo non iam Nero, cuius immanitas omnium questus anteibat, sed Seneca adverso rumore erat, quod oratione tali confessionem scripsisset.’

The death of Burrus in A.D. 62 weakened the power of Seneca, who resolved to retire. His request, however, was not granted by Nero (Tac. Ann. xiv. 55-6), but he reduced his establishment, and lived in semi-privacy.

Tac. Ann. xiv. 52, ‘Mors Burri infregit Senecae potentiam, quia nec bonis artibus idem virium erat altero velut duce amoto, et Nero ad deteriores inclinabat. Hi variis criminationibus Senecam adoriuntur ... Certe finitam Neronis pueritiam, et robur iuventae adesse. Exueret magistrum, satis amplis doctoribus instructus maioribus suis. (Ch. 56) Instituta prioris potentiae commutat, prohibet coetus salutantium, vitat comitantis, rarus per urbem, quasi valetudine infensa aut sapientiae studiis domi attineretur.’

Later in A.D. 62, came an unsuccessful attempt to ruin Seneca. Tac. Ann. xiv. 65, ‘Romanus secretis criminationibus incusaverat Senecam ut Gai Pisonis socium; sed validius a Seneca eodem crimine perculsus est.’

In A.D. 64, on the occasion of the burning of Rome by Nero, Seneca wished to retire. He is said to have offered money to repair the disasters of the fire.

Tac. Ann. xv. 45, ‘Ferebatur Seneca, quo invidiam sacrilegii a semet averteret, longinqui ruris secessum oravisse, et postquam non concedebatur, ficta valetudine, quasi aeger nervis, cubiculum non egressus.’

Dio, lxii. 25, 3, πᾶσαν αὐτῷ τὴν οὐσίαν ἐπὶ τῇ τῶν οἰκοδομουμένων προφάσει κεχαρισμένος.

The story given in Tac. Ann. xv. 45 of the attempt to poison Seneca probably arose from his abstemious habits.

‘Tradidere quidam venenum ei per libertum ipsius cui nomen Cleonicus paratum iussu Neronis, vitatumque a Seneca proditione liberti seu propria formidine, dum persimplici victu et agrestibus pomis, ac si sitis admoneret, profluente aqua vitam tolerat.’