Lucilius was very intimate with Africanus the younger and Laelius, and celebrated them in his works. Hor. Sat. ii. 1, 71,
‘Quin ubi se a volgo et scaena in secreta remorant
virtus Scipiadae et mitis sapientia Laeli,
nugari cum illo et discincti ludere, donec
decoqueretur olus, soliti.’
Schol. Cruq. ad loc., ‘Scipio Africanus et Laelius feruntur tam fuisse familiares et amici Lucilio, ut quodam tempore Laelio circum lectos triclinii fugienti Lucilius superveniens eum obtorta mappa quasi feriturus sequeretur.’
Hor. Sat. ii. 1, 16,
‘Attamen et iustum poteras et scribere fortem,
Scipiadam ut sapiens Lucilius.’
Lucil. Sat. xxx. 5 (of Scipio),
‘Sicubi ad auris
fama tuam pugnam clarans adlata dicasset.’
Such intimate association could not have existed if Lucilius had been, as Jerome implies, only nineteen at Scipio’s death in B.C. 129.
There are many references to Lucilius’ attacks on public men. Cf. Hor. Sat. ii. 1, 62,
‘Quid? cum est Lucilius ausus
primus in hunc operis componere carmina morem,
detrahere et pellem, nitidus qua quisque per ora
cederet, introrsum turpis, num Laelius et qui
duxit ab oppressa meritum Carthagine nomen
ingenio offensi aut laeso doluere Metello
famosisque Lupo cooperto versibus? atqui
primores populi arripuit populumque tributim,
scilicet uni aequus virtuti atque eius amicis.’