APPENDIX.
I.
Excommunication of the Magistrates of Toulouse, July 24, 1237. (Doat, XXI. fol. 146.)
Manifestum eit omnibus tam presentibus quam futuris quod nos frater Stephanus de ordine fratrum Minorum et frater Guilhelmus A. de ordine fratrum Predicatorum inquisitores instituti ad faciendam inquisitionem contra hereticos, fautores, receptatores et deffensores hereticorum Tholose et in tota diocesi Tholosana; cum per diligentem inquisitionem a nobis factam constiterit nobis R. Centulli et Sicardum de Tholosa et R. Rogerii et Alamannum de Roaxio et R. Embruni et Ondradam uxorem Arnaldi Petrarii infectos esse heretica pravitate, per sententiam diffinitivam eos esse hereticos condemnaverimus. Petrum de Tholosa vicarium Tholose et capitularios Tholose diligenter et legitime tam per nos quam per alios admonuimus ut dictos hereticos caperent et de dictis hereticis facerent quod est de hereticis faciendum; cumi gitur vicarius et capitularii, neglectis et contemptis omnibus supradictis admonitionibus a nobisfactis, non solum non ceperunt eos nec de terra eos fugaverunt, vel eorum bona occupaverunt ut tenentur, sed etiam in periculum animarum suarum et in prejudicium fidei, pacis et ecclesie R. Rogerii et Alamannum de Roaxio predictos hereticos condemnatos tolerant et sustinent in stratis publicis circa Tholosam et aliis locis eotum jurisdictioni subditis, capere viros religiosos et clericos ac eorum bonis propriis spoliare et ad redemptionem compellere, et vulnerare et injuriis eos afficere, necnon et viros Catholicos cum clericis commorantes occidere mutilare et alia mala ceclesiis et ecclesiasticis viris inferre, maxime cum nos dicti inquisitores publice excommunicaverimus omnem hominem tam virum quam mulierem tanquam fautorem et deffensorem hereticorum qui eis consilium vel auxilium aliquod eis occulte vel manifeste prestaret, et vicarius et capitularii supradicti contra prohibitionem nostram temere supradictos hereticos in supradictis malitiis fovent nequiter et sustentant; et cum insuper ipsi sacramento et constitutionibus ecclesie teneantur hereticos ubique capere et totam terram eorum jurisdictioni subjectam a pravitate heretica extirpare, non attendentes quod scriptura dicit, non est grandis differentia utrum letum admittas vel differas quoniam mortem languentibus probatur infligere qui hanc, cum possit, non excludit et alibi dicatur canone, quod error cui non resistitur probatur, et negligere cum possit arguere perversos nihil aliud est quam fovere, nec caret scrupulo societatis occulte qui manifesto facinori distulit obviare, maxime cum vicarius et capitularii supradicti alia vice tanquam fautores et deffensores hereticorum fuerint excommunicati, predictos vicarium et capitularios, habito diligenti consilio et tractatu, assidentibus nobis venerabili patre R. Dei gratia episcopo Tholosano et B. abbate Mansi sub Verduno, et P. preposito Sancti Stephani, et P. priore ecclesie beate Marie desurate, tanquam fautores et sustentatores hereticorum auctoritate qua fungimur excommunicationis vinculo innodamus.
Lata fuit hec sententia publice in ecclesia sancti Stephani Tholose, coram multis viris religiosis et capellanis parochialium ecclesiarum Tholose et aliis viris ecclesiasticis, IX Kal. Augusti anno Domini MCCXXXVII.
II.
Argument of Bernard Délicieux before Philippe le Bel, Toulouse, 1304.
(Bib. Nat. MSS., fonds latin. No. 4270, fol. 138.)
Dixit etiam se dixisse tunc ipse frater Bernardus quod Deus fecerat magnam gratiam patriæ in adventu ipsius domini regis, eo quod dictus frater Guilhelmus Petri, ordinis prædicatorum, tunc prior provincialis, præsentibus inquisitoribus Tolosæ et Carcassonæ et multis aliis fratribus ejusdem ordinis, dixit et confessus est loquens in personam inquisitorum prædictorum, in præsentia ipsius regis et plurium quam quingentarum personarum in aula superiori ipsius domini regis existentium, quod in tota lingua occitana non erant hæretici nisi tantummodo in burgo Carcassonæ, Albiæ vel Corduæ, vel in circuitu per unam leucam vel duas, et quod illi non erant quadraginta, et si erant quadraginta non erant quinquaginta, et quod hoc dictus frater Guilhelmus dixit bis in præsentia prædictorum; et ideo intulit tunc ipse frater Bernardus, ut dixit, quod patria quæ hactenus fuerat diffamata testimonio ipsorum inquisitorum ab infamia prædicta in adventu ipsius domini regis fuerat relevata, et sperabat frater Bernardus, ut dixit tunc se dixisse, quod ex quo tunc secundum verba eorum tota patria erat sana, excepta sex leucis et quinquaginta personis, quod leucæ illæ et personæ ac tres villæ prædictæ adhuc invenientur immunes a labe hæresis prædicta. Dixit etiam tunc se dixisse, quod si hodie viverent beati Petrus et Paulus, et contra eos impingeretur quod hæreticos adorassent, si procederetur contra eos super hujusmodi adoratione, sicut per aliquos inquisitores istarum partium aliquando contra multos fuit processum nee pateret eis via deffensionis. Si enim de fide interrogarentur, responderent sicut magistri et doctores, ubi autem diceretur eis quod hæreticos adorassent, et quærerent quos hæreticos, et dicerentur eis sola nomina dictorum hæreticorum (quæ quidem nomina et cognomina multis conveniunt) et ipsi beati Petrus et Paulus dicerent “Istos nunquam novimus. Dicatis nobis ubi sunt vel unde venerunt et quo iverunt, cujus linguæ, staturæ aut conditionis erant” et nihil eis diceretur per quod notitia dictorum hæereticorum, qui dicuntur adorati haberi posset: si etiam quærerent quo tempore facta fuerit hæc adoratio, et non diceretur dies, mensis nec annus: si etiam quærerent nomina testium et non darentur eis, non est qui possit exprimere, ut dixit tunc se dixisse ipse frater Bernardus quod hi apostoli qui tam sancti sunt, a tali macula coram hominibus se possent deffendere, maxime cum si quis vellet eos deffendere statim impingeretur quod erat fautor hæreticorum, sicut ipse frater Bernardus in se ipso et dicto vicedomino probavit.