III.
Sentence of Naprous Boneta.
(Doat, XXVII. fol. 95.)
In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti, Amen. Cum nos fratres Henricus de Chamayo Carcassonæ et P. Bruni Tholosanus inquisitores, et Hugo Augerii et Durandus Catherini commissarii supradicti per inquisitionem legitime factam invenimus et per confessionem vestram fatam in judicio legitime nobis constat quod tu Naprous Boneta filia quondam Stephani Boneti de Sancto Petro de la Cadiera diocesis Nemausensis, habitatrix Montispessulani, contra veram fidem catholicam et ecclesiam Romanam sacrosanctam, potestati et auctoritati sanctæ sedis apostolicæ et domini summi pontificis detrahendo, de potestate et auctoritate ipsius vicarii Domini nostri Jesu Christi ac sacrosanctæ ecclesiæ principatum et fundamentum indissolubile, et claves ac sacramenta blasphemando et quantum in te est totaliter enervando, et male ac perverse sentiendo de fide, plures articulos sacris canonibus contrarios, hæreticales et erroneos sustinuisti et adhuc sustinere niteris animo pertinaci, sicque tam graviter in crimine hæreseos deliquisti prout est tibi lectum et recitatum intelligibiliter in vulgari; idcirco nos inquisitores et commissarii antedicti, præfati illius vestigiis inhærentes qui non vult mortem peccatoris, sed majus ut convertatur et vivat, te Naprous Boneta prædictam tantos et tam enormes errores et hæreses, ut præmittitur sustinentem et defendere volentem protervia improba et anima pertinaci, sæpe ac sæpius caritative prius per nostrum prædecessorem multipliciter monitam et rogatam iteratis vicibus, nihilominus requisivimus, rogavimus, monuimus et per probos viros religiosos et sæculares moneri et rogari salubriter et humiliter fecimus ut a prædictis erroribus resilire et eos revocare verbo et animo ac etiam abjurare velles, redeundo fideliter et veraciter ad sanctæ matris ecclesiæ unitatem quæ claudere non consuevit, imo potius aperire gremium ad eam redire volenti; tu vero monitiones et requisitiones hujusmodi et preces admittere hactenus recusasti et adhuc etiam recusas tuæ sævitiæ inhærens et insuper asserens te velle in ipsis erroribus et hæresibus, quos veros et catholicos asseris, vivere atque mori, nolens nostris et peritorum proborumque virorum in sacra scriptura et in utroque jure doctorum consilio credere, quoquomodo attento per nos, et viso per experientiam manifestam quod per impunitatis audaciam fiunt qui nequam fuerunt quotidie nequiores, ex nostro compulsi officio, ad quod cum diligentia exercendum ex præcepto sanctæ obedientiæ obligamur, nolentes sicuti nec debemus tam nefanda et totæ ecclesiæ et fidei catholicæ obviantia periculosissime ulterius tolerare, de multorum virorum religiosorum et sæcularium peritorum in utroque jure super præmissis consilio præhabito diligenti, Deum habentes præ oculis, sacrosanctis evangeliis Jesu Christi positis coram nobis ut de vultu Dei nostrum prodeat judicium et rectum appareat coram Deo, oculique nostri videant æquitatem, hac die loco et hora præsentibus per nos peremptorie assignatis ad audiendum diffinitivam sententiam, sedentes pro tribunali, Christi nomine invocato, te Naprous, in et cum his scriptis pronuntiamus, judicamus et declaramus esse hæreticam et hæresiarcham impœnitentem et in tua duritia pertinacem, et ecclesia non habeat quid ulterius faciat de talibus, te, tanquam hæreticam et hæresiarcham impœnitentem et obstinatam relinquimus curiæ sæculari, eamdem curiam rogantes, prout suadent canonicas sanctiones, ut tibi vitam et membra citra mortis periculum illibata conservet.
IV.
Confession of a Fraticello of Languedoc.
(Doat, XXVII. fol. 202.)
Frater Bartholomeus Bruguiere, sicut per ipsius confessionem sub anno Domini MCCCXXVIII. mense Februarii factam in judicio, legitime nobis constat, quod quibusdam quos nominat dixit: Loquamur de istis papis, intelligendo sicut dixit, de Domino Joanne Papa XXII. et de illo Italico, sic intruso, et subjunxit in veritatem: “Modo dum Missam celebrabam, et fui in illo puncto in quo est orandum pro Papa nostro, steti ibi aliquandiu rogitans et hesitans pro quo istorum Paparum orare debuerem, et dum sic stetissem per aliquod spatium, non procedens ultra, cogitavi quod unus illorum ecclesie regimen usurpabat, alio existente vero Papa, et idcirco volui quod oratio mea esset pro illo qui juste regimen Ecclesie tenebat, quicunque esset ille.” Nec dixit quid determinasset se ad unum nec ad alium predictorum. Item dixit duobus fratribus predicatoribus: “Vos alii fratres habetis bonum tempus in isto Papa in istis partibus, et fratres nostri malum, sed in Lombardia cum illo Papa Italico est totaliter contrarium.” Dixit enim quod audiverat quod in creatione illius Pape italici fuerunt septuaginta prelati. Item dum citatus veniret ad inquisitoris penitentiam et jurasset ad sancta Dei Evangelia certa hora in ejus presentia comparere, hoc non obstante non comparuit, sed abscondit se nolens venire ad inquisitoris mandatum. Item frequenter audivit multos fratres sui ordinis qui dicebant quod bene staret, quod Deus daret Domino Joanni Pape tales facendas quod de negotiis illius ordinis non recordaretur, quia videbatur dictis fratribus quod dictus dominus Papa non haberet aliquid pungere vel restringere nisi ordinem eorumdem, et dixit seipsum dixisse predicta cum aliis; causam suam et dictorum fratrum quare ista dicebant assignavit, quia dominus Papa revocaverat constitutionem per quam dicebant procuratores suos esse procuratores ecclesie Romane. Item dixit quod audivit frequenter a multis fratribus sui ordinis fratrem Michaelem quondam suum ministrum generalem esse injuste depositum et excommunicatum. Item dixit quod dum semel predicabat dixit ista verba: “Dicitur quod habemus duos Papas, et tamen ego credo unum esse verum Papam,” et, aliquibus verbis interjectis, subjunxit hec verba: “Teneant se ergo cum fortiori.” Item dixit quod dum semel in magna societate fratrum diceret: “Utinam iste Antipapa esset de ordine predicatorum, vel de statu alio” respondit unus de fratribus: “Plus volo quod dictus Antipapa sit de ordine nostro, quia si esset de statu alio, tunc nec ipsum nec istum Joannem Papam haberemus amicum, et tandem istum Italicum habemus amicum.” Cujus dicto applauserunt omnes presentes dicentes: “Bene comedit se et rodit semetipsum modo iste Papa Joannes;” et videbatur ipsi qui loquitur, sicut dixit, quod de ruina, infortuniis ecclesie que Domino Joanni pape contingebant, tempore sui regiminis, multum gaudebant. Hec omnia audivit ipse qui loquitur, nec revelavit. Item, mense Maii sequenti, ipse predicta verba que debuit dicere in sermone, videlicet: “Habemus duos Papas, teneamus nos cum fortiori” revocat tanquam falso confessata per eumdem, quam confessionem fecerat, sicut dixit, metu carceris et catene et jejunii et aque, de quibus sibi plurimi minabantur ut dixit. Premissa omnia alia asserit esse vera, dixit tamen quod, istis non obstantibus, nunquam credidit quin dominus noster Papa Joannes XXII. esset verus Papa. Postque, anno quo supra, die nona Septembris, sentiens et videns se convictus per testis super verbis predictis in ipso sermone prolatis, rediit ad confessionem predictam, et ab ipsa revocatione penitus resilivit et se supposuit misericordie Inquisitoris.