Sīðan lætr hann ī haf, ok kömr ī Noreg, ok lætr flytja upp varnað sinn, ok þurfti nū meira við þat en fyrr, er hann var ī Noregi. Hann fęrr nū sīðan ā fund Haralds konungs, ok vill ęfna þat er hann hēt honum, āðr hann fōr til Danmęrkr, ok kvęðr konung vel. Haraldr konungr tōk vel kvęðju hans, ok 'sęzk niðr,' sęgir hann, 'ok drekk hēr með oss'; ok svā gǫ̈rir hann. Þā spurði Haraldr kon- ungr: 'hvęrju launaði Sveinn konungr þēr dȳrit?' Auðun svarar: 'þvī, herra! at hann þā at mēr.' Konungr sagði: 'launat mynda ek þēr þvī hafa; hvęrju launaði hann ęnn?' Auðun svarar: 'gaf hann mēr silfr til suðr-gǫngu.' Þā sęgir Haraldr konungr: 'mǫrgum mǫnnum gefr Sveinn konungr silfr til suðrgǫngu eða annarra hluta, þōtt ekki fœri honum gǫ̈rsimar; hvat er ęnn fleira?' 'Hann bauð mēr,' sęgir Auðun, 'at görask skutilsveinn hans, ok mikinn sōma til mīn at lęggja.' 'Vel var þat mælt,' sęgir konungr, 'ok launa, myndi hann ęnn fleira.' Auðun sagði: 'gaf hann mēr knǫrr með farmi þeim er hingat er bęzt varit ī Noreg.' Þat var stōr-mannligt,' sęgir konungr, 'en launat mynda ek þēr þvī hafa. Launaði hann þvī fleira?' Auðun svaraði: 'gaf hann mēr leðrhosu fulla af silfri, ok kvað mik þā eigi fēlausan, ef ek helda þvī, þō at skip mitt bryti við Īsland.' Konungr sagði: 'þat var ā-gætliga gǫ̈rt, ok þat mynda ek ekki gǫ̈rt hafa; lauss mynda ek þykkjask, ef ek gæfa þer skipit; hvārt launaði hann fleira?' 'Svā var vīst, herra!' sęgir Auðun, 'at hann launaði: hann gaf mēr hring þenna er ek hęfi ā hęndi, ok kvað svā mega at berask, at ek tȳnda fēnu ǫllu, ok sagði mik þā eigi fēlausan, ef ek ætta hringinn, ok bað mik eigi lōga, nema ek ætta nǫkkurum tignum manni svā gott at launa, at ek vilda gefa; en nū hęfi ek þann fundit, þvī at þū āttir kost at taka hvārttvęggja frā mēr, dȳrit ok svā līf mitt, en þū lēzt mik fara þangat ī friði, sem aðrir nāðu eigi.' Konungr tōk við gjǫfinni með blīðu, ok gaf Auðuni ī mōti gōðar gjafir, āðr en þeir skilðisk. Auðun varði fēnu til Īslands-fęrðar ok fōr ūt þegar um sumarit til Īslands, ok þōtti vera inn mesti gæfumaðr.
VIII. Þrymskviða
1. Vreiðr var þā Ving-þōrr, er hann vaknaði, ok sīns hamars of saknaði: skęgg nam at hrista, skǫr nam at dȳja, rēð Jarðar burr um at þreifask.
2. Ok hann þat orða alls fyrst of kvað: 'heyr-ðu nū, Loki! hvat ek nū mæli, er engi veit [jarðar] hvęrgi nē upp-himins: āss er stolinn hamri!'
3. Gengu þeir fagra Freyju [tūna], ok hann þat orða alls fyrst of kvað: 'muntu mēr, Freyja! fjaðr-hams ljā, ef ek minn hamar mætta-k hitta?'
Freyja kvað:
4. Þō munda-k gefa þēr, þōtt ōr gulli væri, [ok-þō] sęlja at væri ōr silfri.'
5. Flō þā Loki, fjaðrhamr dunði, unz fyr utan kom āsa garða, ok fyr innan kom jǫtna heima.
6. Þrymr sat ā haugi, þursa drōttinn, greyjum sīnum gull-bǫnd snöri ok mǫrum sīnum mǫn jafnaði.