AD ECHUM.
O quæ frondosæ per amœna cubilia silvæ
Nympha volas, lucoque loquax spatiaris in alto,
Annosi numen nemoris, saltusque verendi
Effatum, cui sola placent postrema relatus!
Te per Narcissi morientis verba, precesque
Per pueri lassatam animam, et conamina vitæ
Ultima, palantisque precor suspiria linguæ.
Da quo secretæ hæc incædua devia silvæ,
Anfractusque loci dubios, et lustra repandam.
Sic tibi perpetua—meritoque—hæc regna juventa
Luxurient, dabiturque tuis, sine fine, viretis
Intactas lunæ lachrymas, et lambere rorem
Virgineum, cœlique animas haurire tepentis.
Nec cedant ævo stellis, sed lucida semper
Et satiata sacro æterni medicamine veris
Ostendant longe vegetos, ut sidera, vultus!
Sic spiret muscata comas, et cinnama passim!
Diffundat levis umbra, in funere qualia spargit
Phœnicis rogus aut Pancheæ nubila flammæ!