It is surprising that so learned a writer as Burton should not have alluded to Oribasius, who flourished 140 years before Aëtius, and of whom Freind says, “In auctore hoc miri cujusdam morbi prima mentio est; is Λυκάνθρωπος sive Λυκανθρωπία dicitur, estque melancholiæ, aut insaniæ, species quænam ita ab illo descripta: ‘Quos hoc malum infestos habet, nocturno tempore domo egressi, Lupos in omnibus rebus imitantur, et ad diem usque circa tumulos vagantur mortuorum. Hos ita cognosce: pallidi sunt, oculos hebetes et siccos, non illachrymantes, eosque concavos habent: lingua siccissima est, nulla penitus in ore saliva conspicitur, siti enecti; crura vero, quia noctu sæpe offendunt, sine remedio exulcerata.’—‘Quod ad morbum ipsum attinet, si peregrinantibus fides adhibenda est, fuit olim in quibusdam regionibus, ut in Livonia, Hibernia, et aliis locis visi non infrequens,’” &c.—J. Freind. Opera omnia Med. fol. London. 1733.
De hujus morbi antiquitatibus vide elegantem Böttigeri disputationem in Sprengelii Beitr. z. Gesch. d. Med. 11. p. 1–45. Blancard. Lexic. Med. Edit. noviss. 8vo. Lipsiæ, 1822.—Transl. note.
[45] Born 1430, died 1480. Cornucopiæ latinæ linguæ. Basil. 1536. fol. Comment. in primum Martialis Epigramma, p. 51, 52. “Est et alius stellio ex araneorum genere, qui, simili modo, ascalabotes a Græcis dicitur, et colotes et galeotes, lentiginosus in cavernulis dehiscentibus, per æstum terræ habitans. Hic majorum nostrorum temporibus in Italia visus non fuit, nunc frequens in Apulia visitur. Aliquando etiam in Tarquinensi et Corniculano agro, et vulgo similiter tarantula vocatur. Morsus ejus perraro interemit hominem, semistupidum tamen facit, et varie afficit, tarantulam vulgo appellant. Quidam cantu audito, aut sono, ita excitantur, ut pleni lætitia et semper ridentes saltent, nec nisi defatigati et semineces desistant. Alii semper flentes, quasi desiderio suorum miserabilem vitam agant. Alii visa muliere, libidinis statim ardore incensi, veluti furentes in eam prosiliant. Quidam ridendo, quidam flendo moriantur.”
[46] Lycosa Tarantula.
The Aranea Tarantula of Linnæus, who, after the technical description, says, “Habitat in Europa australi, potissimum Apulia, in Barbaria, in Tauria, Russiæque, australis desertis, in Astracania ad montes Sibiriæ Altaicos usque, in Persia et reliquo Oriente, in solo præsertim argillaceo in antris, morsu quamvis interdum dolente, olimque famosum tarantismum musica sanandum excitare credito, vix unquam periculoso, cinerascens, oculis duobus prioribus rubris, thorace in areas nigras diviso in centrum concurrentes, abdomine supra fasciis maxillisque nigris.”—Systema Naturæ. Tom. I. pars v. p. 2956.
For particulars regarding the habits of the Lycosæ, see Griffith’s Transl. of Cuvier’s Animal Kingdom. Vol. XIII. p. 427 and p. 480. et seq. The author states that M. Chabrier has published (Soc. Acad. de Lille 4e cahier) some curious observations on the Lycosa tarantula of the south of France.—Transl. note.
[48] Matthiol. Commentar. in Dioscorid. L. II. ch. 59. p. 363. Ed. Venet. 1565. fol.
[49] Perotti, loc. cit.
[50] Probably Lacerto Gecko, as also the synonymes, κωλώτης and γαλεώτης quoted by him.