THE CLOTURE.
“Ik—een dichter!” I returned modestly. “Neen; niet erg. Op een kleine schaal, misschien.” On a small scale, I meant to say; but I must have mangled the sch badly, for he didn’t catch the point, and I heard him mutter: “Een sjaal! een sjaal, EN een kanapé!!”
“Ja zeker, mijnheer,” I reasoned; “U ziet het zelf voor U—daar onder de boomen—dat IS hier een canopy—”
“Pardon”, he interrupted, “dat is niet waar. Dat zijn gewone houten banken,” he persisted argumentatively. “En wat bedoelt U met een sjaal?”
How pertinacious the old gentleman was! He stuck to me like a leech. I couldn’t shake him off; and we were still far off the Kurhaus.
It was clearly a case for Boyton’s conversational method.
AN INTERLUDE AND AN APPLICATION.
“Mejuffrouw!” I said firmly, leaning towards him, “Ik ken Uwe edelmoedigheid genoeg. Maar”—and here I added two nice little local idioms from the rich stores of my memory—“maar—U komt pas te kijken.”
That told him he wasn’t looking at the matter in true philosophic perspective.
But this I followed up, in a more authoritative way, with the assurance that I didn’t at all agree with him. “Waarempeltjes,” I whispered with elaborate distinctness, “ik heb het land aan je!”