συρίσδεν. τὸν Πᾶνα δεδοίκαμες· ἦ γὰρ ἀπ’ ἄγρας
τανίκα κεκμηὼς ἀμπαύεται, ἐστι γὰρ πικρός,
καὶ οἱ ἀεὶ ὁριμεῖα χολὰ ποτὶ ῥινὶ κάθηται.—Theocr. i. 15.
τοὺς μὴν ὄγε λάεσσιν ἀπὸ χθονὸς ὅσσον ἀείρων
γευγέμην ἄψ ὀπίσω δειδίσσετο, τρηχὺ δὲ φωνῇ
ἠπείλει μάλα πᾶσιν, ἐρητύσασκε δ’ ὑλαγμοῦ,
χαίρων ἐν φρησὶν ᾖσιν, ὁθούνεκεν αὔλιν ἔρυντο.
Theocr. xxv. 73, and cf. Odyss. xiv. 29 sq.
ἀλλ’ ἀνθηρῶν λειμώνων, φύλλων τ’ ἐν κόλποις ναίω,
ἡνίκ’ ἄν ὁ θεσπέσιος ὀξὺ μέλος ἀχέτας