Instead of more or less plausible interpretations of the text in order to solve the objection, the learned commentator boldly maintains the indivisibility of the souls of brutes, and treats almost with contempt those who think differently:
"Ad secundum dubium dicitur, quod doctrina hic tradita, est quidem contra modernorum communem phantasiam, sed non contra philosophicas rationes, parum est autem de horum aucthoritate curandum. Cum autem dicitur, quod sine ratione hoc est dictum, respondetur quod ratio insinuata est a posteriori, quia scilicet diversam totaliter habet habitudinem ad totum et partem ipsa forma ex propria ratione. Si enim habet totaliter diversam habitudinem ad totum et ad partes, hoc provenit ex indivisibilitate formæ. Quia si divideretur forma ad divisionem totius, jam pars formæ proportionaretur parti corporis, et cum pars quantitativa formæ sit tota essentia formæ, ergo ipsa forma secundum rationem suæ essentiæ non habet totaliter diversam habitudinem ad totum et ad partes: sed utrumque, scilicet tam totum quam partem respicit, ut proportionatum perfectible. Et confirmari potest ista ratio, quia forma extensa ex vi solius divisionis, non desinit esse secundum illam partem quam habet in parte decisa: imo quæ quodammodo erat per modum potentiæ, perficitur, et fit actu seorsum, ut patet in formis naturalibus, ergo a destructione consequentis, si ex sola divisione pars decisa non potest retinere eandem speciem, ergo non erat extensa et divisibilis ad divisionem subjecti. * *
* * * * * * * *
Non est ergo sine ratione dictum, quod animæ aliquæ præter intellectivam sunt tantæ perfectionis quod sunt inextensæ, tam per se quam per accidens: quamquam potentiæ omnes earum sint extensæ per accidens: qualitates enim, sunt corporis partibus accommodatæ."
[NOTES TO BOOK THIRD.]
ON CHAPTER X.
(30) Leibnitz and Clarke had a very interesting dispute on space, from which I shall extract a few passages. Leibnitz wrote a letter to the Princess of Wales, in which he repeated the expression of Newton, that space was the organ which God uses in his sensations of things. Leibnitz argued against this opinion, that if God, in order to perceive things, needs any medium, they do not depend entirely on him, and are not produced by him.
Clarke Answered: