[41] See Book III., Chapter VIII.
[42] Lettres entre Leibnitz et Clarke, Vième Écrit. de Leibnitz, § 73.
[43] Von den Paralogismen der reinen Vernunft, p. 297.
[44] See Bk. IV., Chs. XIII., XIV., XV., XVI., XXI., and XXII.
[45] Critik der reinen Vernunft, p. 298.
[46] Critik der reinen Vernunft, p. 299.
[47] See Book VIII., Chapters XII. and XIV.
[48] See Chaps. VI., VII., VIII., IX., and X.
[49] Non ergo per essentiam suam, sed per actum suum se cognoscit intellectus noster, et hoc dupliciter. Uno quidem modo particulariter, secundum quod Sortes, vel Plato percipit se habere animam intellectivam ex hoc, quod percipit se intelligere. Alio modo in universali, secundum quod naturam mentis humanæ ex actu intellectus consideramus. Sed verum est quod judicium, et efficacia hujus cognitionis per quam naturam animæ cognoscimus, competit nobis secundum derivationem luminis intellectus nostri a veritate divina, in qua rationes omnium rerum continentur, sicut supra dictum est. Unde August. dicit in 9 de Trin. Intuemur inviolabilem veritatem, ex qua perfecte quantum possumus, deffinimus, non qualis sit uniuscujusque hominis mens, sed qualis esse sempiternis rationibus debeat. Est autem differentia inter has duas cognitiones; nam ad primam cognitionem de mente habendam sufficit ipsa mentis præsentia, quæ est principium actus, ex quo meus percipit seipsam: et ideo dicitur se cognoscere per suam præsentiam. Sed ad secundam cognitionem de mente habendam, non sufficit ejus præsentia: sed requiritur diligens, et subtilis inquisitio. Unde et multi naturam animæ ignorant, et multi etiam circa naturam animæ erraverunt. Propter quod August. dicit 10 de Trin. de tali inquisitione mentis, Non velut absentem se quærat mens cernere; sed præsentem quærat discernere; id est cognoscere differentiam suam ab aliis rebus, quod est cognoscere quidditatem, et naturam suam. S. Thom. Sum. Theol. P. I. Q., LXXXVII., A. 1.
[50] Odyss., Bk. IV.