(Concilium Matisconense secundum, anno 585.)
"Unde statuimus ac decernimus, ut mos antiquus a fidelibus reparetur; et decimas ecclesiasticis famulantibus ceremoniis populus omnis inferat, quas sacerdotes aut in pauperum usum aut in captivorum redemptionem prærogantes, suis orationibus pacem populo ac salutem impetrent: si quis autem contumax nostris statutis saluberrimis fuerit, a membris ecclesiæ omni tempore separetur." (Canon 5.)
It is allowed to break up the sacred vessels, in order to devote the price of them to the redemption of captives.
(Concilium Rhemense, anno 625 vel 630.)
"Si quis episcopus, excepto si evenerit ardua necessitas pro redemptione captivorum ministeria sancta frangere pro qualicumque conditione presumpserit, ab officio cessabit ecclesiæ." (Canon 22.)
The following canon informs us that the Bishops gave letters of recommendation to the captives; they are desired to state therein the date and price of the ransom; they are requested also to mention there the wants of those who are thus restored to liberty.
(Concilium Lugdunense tertium, anno 583.)
"Id etiam de epistolis placuit captivorum, ut ita sint sancti pontifices cauti, ut in servitio pontificibus consistentibus qui eorum manu vel subscriptione agnoscat epistolæ aut quælibet insinuationum litteræ dari debeant, quatenus de subscriptionibus nulla ratione possit Deo propitio dubitari: et epistola commendationis pro necessitate cujuslibet promulgata dies datarum et pretia constituta, vel necessitates captivorum quos cum epistolis dirigunt, ibidem inserantur." (Canon 2.)
Excess into which some ecclesiastics allowed themselves to fall, by an indiscreet zeal in favor of captives.
(Synodus S. Patricii, Auxilii et Isernini Episcoporum in Hibernia celebrata, circa annum Christi 450 vel 456.)