“W’en bedtime come, Simon en Susanna went upsta’rs, en w’en dey got in de room, Susanna kotch ’im by de han’, en helt up her finger. Den she whisper en tell ’im dat ef dey don’t run away fum dar dey bofe gwine ter be kilt. Simon ax ’er how come, en she say dat ’er daddy want ter kill ’im kase he sech a nice man. Dis make Simon grin; yit he wuz sorter restless ’bout gittin’ ’way fum dar. But Susanna, she say wait. She say:

“‘Pick up yo’ hat en button up yo’ coat. Now, den, take dat stick er wood dar en hol’ it ’bove yo’ head.’

“W’iles he stan’in’ dar, Susanna got a hen egg out ’n a basket, den she got a meal-bag, en a skillet. She ’low:

“‘Now, den, drap de wood on de bed.’

“Simon done des like she say, en time de wood struck de bed de tick en de mattruss went a-tumblin’ thoo de floor. Den Susanna tuck Simon by de han’ en dey run out de back way ez hard ez dey kin go.

“De man, he wuz down dar waitin’ fer de bed ter drap. He had a big long knife in he han’, en time de bed drapped, he lit on it, he did, en stobbed it scan’lous. He des natchully ripped de tick up, en w’en he look, bless gracious, dey ain’t no Simon dar. I lay dat man wuz mad den. He snorted ’roun’ dar twel blue smoke come out’n his nose, en his eye look red like varmint eye in de dark. Den he run upsta’rs en dey ain’t no Simon dar, en nudder wuz dey any Susanna.

“Gentermens! den he git madder. He rush out, he did, en look ’roun’, en ’way off yander he see Simon en Susanna des a-runnin’, en a-holdin’ one nudder’s han’.”

“Why, Uncle Remus,” said the little boy, “I thought you said it was night?”

“Dat w’at I said, honey, en I ’ll stan’ by it. Yit, how many times dis blessed night is I got ter tell you dat de man wuz a witch? En bein’ a witch, co’se he kin see in de dark.

“Well, dish yer witch-man, he look off en he see Simon en Susanna runnin’ ez hard ez dey kin. He put out atter um, he did, wid his knife in his han’, an’ he kep’ on a gainin’ on um. Bimeby, he got so close dat Susanna say ter Simon: