Tra bwyf ar riwiau serth,
Preswylydd mawr y berth,
Rho’th gwmni trwy;
Mae cofio am y loes
Dan arw gur y groes,
Yn rhyw feluso f’oes,
Hosanna mwy.
Na ddigied neb o’r plant,
Am imi ganu ar dant
O’u telyn hwy:
Myfyrio’r tywydd du
Fu ar ein Iesu cu,
A droes fy nghân mor hy’,
Hosanna mwy.
ANGAU.
Englynion a ysgrifenwyd yn ddifyfyr ym mynwent y Wyddgrug.
“Ni foddir (mae’n rhyfeddol)—chwai angau,
A chyngor dymunol;
Er wban, griddfan greddfol,
(Uthr in’ yw!) ni thry yn ol.
Er gwaedd mam,—er gweddi myrdd,
Er gwên byd,—er gwyneb hardd,
Er swn cŵyn,—er seinio cerdd,
Er ing ffull, mynn angau’i ffordd.
Ni eiriach rai bach rhag bedd,—i’r cedyrn
Rhoir codwn i’r dyfn-fedd;
A mirain feibion mawredd
Ostyngir, siglir o’u sedd.
I’r llaid yr aeth fy nhaidiau,—i huno,
Fu’n heinyf er’s dyddiau:
I’r ystafell dywell dau,
Ryw funud, yr af innau.
Ond cael nod hynod, a hedd—yr Iesu,
A drws i dangnefedd;
Yn dawel yn y diwedd,
Af i gaban bychan bedd.