ευδαιμονιαν.
Scripsit non multis abhinc annis (optime Patrone) et non impolitè scripsit, vir omnibus optimarum literarum remis instructissimus, de doctorum grege non malè meritus, tuæ dignitati familiaritatis nexu coniunctissimus, clarissimum Cantabrigiensis academiæ lumen, gẽma, et gloria, Johannes Caius, ad Conradum Gesnerum summum suum, hominem peritissimum, indagatorem rerum reconditarum sagacissimum, pulcherrimaq. historiarum naturalium panoplia exornatũ, epitomen de canibus Britannicis non tam breuem quàm elegantem, et vtilem, epitomen inquam variis variorum experimentorum argumentis concinnatam; in cuius titulum cũ forte incidissem, et nouitate rei nonnihil delectarer, interpretationem Anglicam aggressus sum. Postquam vero finem penso imposuissem, repentina quædam de opusculi dedicatione cogitatio oboriebatur tãdemque post multas multarum rerum iactationes, beneficiorum tuorum (Ornatissime vir) vnica recordatio, instar rutilantis stellæ, quæ radiorum splendore quaslibet caliginosas teterrimæ obliuionis nebulas dissipat, et memoriæ serenitatem, plusquã solarem, inducit, mihi illuxit; nec nõ officii ratio quæ funestissimis insensæ fortunæ fulminibus conquassata, lacerata, et convulsa, penè perierat, fractas vires multumq. debilitatas colligebat, pristinum robur recuperauit, tandemque aliquando ex Lethea illa palude neruose emergebat, atque eluctata est. Quã voraginẽ simulatque euaserat, sic effloruit, adeoque increuit, vt vnamquamque
animi mei cellulã in sui ditionem atque imperii amplitudinem raperet. Nunc vero in contemplatione meritorum tuorum versari non desino, quorum magnitudinem nescio an tam tenui et leuidensi orationis filo possim circumscribere: Hoc, Ædepol, me non mediocriter mouet, non leuiter torquet, non languide pungit. Est præterea alia causa quæ mihi scrupulum injicit, et quodammodo exulcerat, ingrati nempe animi suspicio a qua, tanquam ab aliqua Lernæa Hydra, pedibus (vt aiunt) Achilleis semper fugi, et tamẽ valde pertimesco ne officij mora et procrastinatio (vt ita dicam) obscænam securitatis labem nomini meo inurat, eoque magis expauesco quod peruulgatum illud atque decantatum poetæ carmen memoriæ occurrebat.
Dedecus est semper sumere nilque dare.
Sed (Ornatissime vir) quemadmodũ metus illius mali me magnopere affligebat atque fodicabat, ita spes alterius boni, nempe humanitatis tuæ, qua cæteris multis interuallis præluxeris, erigit suffulcitque: Ea etiam spes alma et opima iubet et hortatur aliquod quale quale sit, officij specimen cum allacritate animi prodere. Hisce itaque persuasionibus victus me morigerum præbui, absolutamque de canibus Britannicis interpretationẽ Anglicam, tibi potissimum vtpote patrono singulari, et vnico Mæcenati dedicandũ proposui: non quod tam ieiuno et exili munere immensum meritorum tuorum mare metiri machiner, non quod religiosas aures sacratasque, prophanæ paginæ explicatione obtundere cupiam, nec quod nugatoriis friuolisque narrationibus te delectari arbitrer, cum in diuinioribus excercitationibus totus sis: sed potius (cedat fides dicto) quod insignis ille egregiusque liber alium artium, et præcipuè medicæ facultatis princeps (qui hoc opusculum contexuit) ita viguit dum vixerat adeoque inclaruit, vt haud scio (vt ingenué fatear quod sentio) an post funera parem sibi superstitem reliquerit. Deinde quod hunc libellum summo studio et industria elaboratum in transmarinas regiones miserat, ad hominem omni literarum genere, et præsertim occultarũ rerum cognitione, quæ intimis naturæ visceribus et medullis insederat (O ingeniũ niueo lapillo dignũ) cuius difficultates Laberyntheis anfractibus flexuosisque recessibus impeditas
perscrutari et iuuestigare (deus bone, quam ingẽs labor, quam infinitum opus,) excultum, Conradum Gesnerum scriberet, qui tantam gratiam conciliauit vt non solum amicissimo osculo exciperet, sed etiam stud lose lectitaret, accuratè vteretur, inexhaustis denique viribus, tanquam perspicacissimus draco vellus aureum, et oculis plusquam aquilinis custodiret, Postremo quemadmodum hanc epitomen a viro verè docto ad virum summa nominis celebritate decoratum scriptam fuisse accepimus, ita eandem ipsam (pro titulo Britannico) Britãnico sermone, licet ineleganti, vsitata et populari, ab esuriente Rhetore donatam, tuis (eruditissime vir) manibus commendo vt tuo sub patrocino in has atque illas regionis nostræ partes intrepide proficiscatur: obtestorque vt hunc libellum, humilem et obscuram inscriptionem gerentem, argumentum nouum et antehæc non auditum complectientem, ab omni tamen Sybaritica obscœnitate remotissimum, æqui bonique consulas.
Tuæ dignitati deditissimus
Abrahamus
Flemingus.