Idem, p.234.——ὄντων γὰρ ἡμῶν τοιωυτων, ὁποίυς τινὰς ἄν καὶ σὺ κατασκευάσῃς τῷ λόγω, σὺ δοῦλος ἦσθα.
Idem, p. 235.——καὶ δέομαι καὶ ἀντιβολῶ καὶ ἱκετεύω, μὴ ὑπεριδητέ με καὶ τὰς θυγατέρας, δι’ ἔνδειαν τοῖς ἐμαυτοῦ δούλοις, καὶ τοῖς τούτου κόλαξιν ἐπιχάρτους γενομένους. * * * δοῦλοι μεν ἐκεῖνοι, δοῦλος δ’ ὗυτος ἦν, δεσπόται δ' ὑμεῖς, δεσπότης δ’ ἦν ἐγώ.
Oratio in Timotheum, p. 312.——ὁ δέ οὔτε μαρτυρίαν παρέσχετο, οὔθ' ὡς δοῦλον τοῦ Αἰσχρίωνα παραδοὺς, ἐκ τοῦ σώματος τὸν ἔλεγχον ἠξίου γενέσθαι, φοβούμενος, ἄν μὲν μαρτυρίαν παράσχηται, ὡς ἐλευθέρου ὄντος, &c.
Sophocles, Electra, line 814:
ἤδη δεῖ με δουλεύειν πάλιν
ἐν τοῖσιν ἐχθίστοισιν ἀνθρώπων ἐμοί,
φονεῦσι πατρός.
This Francklin translates thus: “Left at last, a slave to those whom most on earth I hate.”
Antigone, line 202.——τοὺς δὲ δουλώσας ἄγειν.
Francklin thus—“And made you slaves.”