2680. tome, i.e. ‘leisure,’ ‘opportunity,’ from the adjective ‘tom,’ empty. The reading ‘come’ is due probably to the misunderstanding of a rather unusual word, but the rhyme ‘Rome: come’ (past partic.) is not an admissible one (cp. K. Fahrenburg in Archiv für neuere Sprachen, vol. 89, p. 406, who of course is not aware of the corruption).
2803. The account of Boniface VIII which was most current in England is that which we find given in Rishanger’s Chronicle and repeated by Higden and Walsingham. It is as follows, under the year 1294:—
Papa cedit.
‘Coelestinus Papa se minus sufficientem ad regendam Ecclesiam sentiens, de consilio Benedicti Gaietani cessit Papatui, edita prius constitutione super cessione Pontificum Romanorum.
Supplantatio Papae.
‘In vigilia Natalis Domini apud Neapolim in Papam eligitur Benedictus Gaietanus.... De quo praedecessor eius Coelestinus, vir vitae anachoriticae, eo quod eum ad cedendum Papatui subdole induxisset, prophetavit in hunc modum, prout fertur: “Ascendisti ut vulpes, regnabis ut leo, morieris ut canis.” Et ita sane contigit; nam ipsum Papam ut Papatui cederet et ut Papa quilibet cedere posset, constitutionem edere fecit; quam quidem postmodum ipsemet Papa effectus revocavit. Deinde rigide regens generosos quosdam de Columpna Cardinales deposuit; Regi Francorum in multis non solum obstitit, sed eum totis viribus deponere insudavit. Igitur Senescallus Franciae, Willelmus de Longareto, vir quidem in agibilibus admodum circumspectus, et fratres de Columpna praedicti, foederatis viribus Bonifacium Papam comprehenderunt et in equum effrenem, versa facie ad caudam, sine freno posuerunt; quem sic discurrere ad novissimum halitum coegerunt, ac tandem fame necaverunt.’
It remains to be asked where Gower found the story of the speaking-trumpet by means of which Celestin was moved to his abdication, why he supposed that the capture of Boniface took place near Avignon, and whence came such additional details as we have in l. 3028.
As to the first, it was certainly a current story, because we find it repeated by later writers, as Paulus Langius, Chron. Citiz., ann. 1294, ‘Per fistulam etiam frequentius noctu in cubili per parietem missam, velut coelica vox esset, loquebatur ei: “Celestine, Celestine, renuncia papatui, quia aliter saluari non poteris, nam vires tuas excedit.”’
As to the death of Boniface, it was commonly reported that he had been starved in prison, the fact being that after the episode of his captivity he refused to take food, and the biting of his hands was observed as a symptom of extreme vexation, ‘saepe caput muro concussit et digitos momordit,’ ‘per plures dies ira feruidus manus sibi arrodere videbatur,’ &c. Ciacon. Vita Pont. p. 655.
2837 f. cp. Prol. 329.