Bellica pax, vulnus dulce, suaue malum.
I may noght strecche up to the hevene[213]
Min hand, ne setten al in evene
This world, which evere is in balance:
It stant noght in my sufficance
So grete thinges to compasse,
Bot I mot lete it overpasse
And treten upon othre thinges.
Forthi the Stile of my writinges[214]
Postquam in Prologo tractatum hactenus existit, qualiter hodierne condicionis diuisio caritatis dileccionem superauit, intendit[216] auctor ad presens suum libellum, cuius nomen Confessio Amantis nuncupatur, componere de illo amore, a quo non solum humanum genus, sed eciam cuncta animancia naturaliter subiciuntur. Et quia non nulli amantes ultra quam expedit desiderii passionibus crebro[217] stimulantur, materia libri per totum super hiis specialius diffunditur.[218]