Dum mea sors cuiquam cogerat vlla loqui.
Iram multociens frangit responsio mollis,
Dulcibus ex verbis tunc fuit ipsa salus;1510
Sepeque cum volui conatus verba proferre,
Torpuerat gelido lingua retenta metu.
Non meus vt querat noua sermo quosque fatigat,
Obstitit auspiciis lingua retenta malis;
Sepe meam mentem volui dixisse, set hosti
Prodere me timui, linguaque tardat ibi.
Heu! miserum tristis fortuna tenaciter vrget,