Si poterit monachus ventrem crassare gulosus,
Sit labor vt sacris nil putat esse libris:[426]
Despiciens manna plebs ista nigras petit ollas,
Preponit vicia moribus atque sua.
Ne macerare fames crassos queat, en gula plene
Languentes stomachos ventris amica replet:
Quid sit honorari nescit, set ventre beari,
Hoc, dicit monachus, est via, vita, salus.
Accelerans currit cito, cum pulsatur ad ollam,[427]
Preterit a mensa mica nec vna sibi;80