Ην ποτε χρονος οὑτος εν ὡ ἁμα παντ’ επεφυκει. Id. ibid.
[18.] Herod. Lib. I. c. 49.
[19.] Univ. Hist. Vol. VI. p. 221.
[20.] Οἱ μεν γαρ σεμνοτεροι τας καλας εμιμουντο πραξεις και τας των τοιουτων τυχας‧ οἱ δε ευτελεστεροι τας των φαυλων πρωτον ψογους ποιουντες, ὡσπερ ἑτεροι ὙΜΝΟΥΣ και ΕΓΚΩΜΙΑ. Arist. Poet. c. 4.
[21.] Orph. Argonaut.
[22.] Εγω δε ει τον περι θεων εξαγορευσαντα τοιαυτα‧ χρη φιλοσοφον καλειν ουκ οιδα τινα δει προσαγορευιν τον το ανθρωπειον παθος αφειδουντο τοις θεοις προστριψαι, και τα σπασιως ὑπο τοιων ανθρωπων αισχρουργουμενα, και τω ταυτης φωνης οργανω. Laer. ub. sup.
[23.] Hor. de Art. Poet.
[24.] The beautiful story of Hero and Leander, which was written by a person of his name, is thought to have been the work of a Grammarian who lived about the 5th century: a conjecture supported by very probable evidence. See Kenneth’s life of Museus, p. 10.
[25.] Diogen. Laert. ub. sup.
[26.] Diogen. Laert. ub. sup.